Gizleme o ateşi, ey âşık gönül,
İçinde yanan koru avuçlarında saklama.
Bir bakış, bir dokunuş, bir kelime yeter,
Sevdiğini belli et; yarın çok geç olabilir.
Gizlersen, rüzgâr alır kokusunu,
Başkaları duyar o sessiz feryâdını.
Gözlerinle söylediğin o bin bir kelimeyi,
Dudaklarınla haykır; susmak ihanet olur.
Sevda, gizli kalınca zehre döner,
Yüreğinde büyür, dışarı taşamaz.
Bir başkası çıkıp da elini uzatırsa,
“Keşke ben söyleseydim” diye yanar insan.
Ey sevgili, ey canımın yarısı,
Sözlerimle, gözlerimle, varlığımla söyleyeyim:
Seni seviyorum, dağları yıkan bir sel gibi,
Gökleri delen bir ok gibi, durmadan, usanmadan.
Gizlemek, korkaktır; sevmekse cesaret ister.
Fırsat vermektense, kalbimi açayım ortaya,
“Bu benim” diyeyim, bütün âleme duyurayım.
Çünkü gerçek aşk, saklanmaz;
O, haykırır, parlar, yakar ve aydınlatır.
Sevdiğini belli et,
Bugün, şimdi, bu nefeste.
Zira yarınlar vaat etmez,
Ama bugün sevdiğini haykıranlar,
Ömür boyu pişmanlık nedir bilmez.
Gönlümün sultanı,
Seni seviyorum.
Ve bu sefer
Gizlemeyeceğim.