Şifa Olan Hakikat

Bazı insanın sesi şifadır,
hakikati konuştuğunda.
Ne bağırır ne süsler kelimeleri,
kalpten çıkar, kalbe varır sesi.

Sustuğu yerden bile iyileştirir,
çünkü suskunluğu bile yalandan arınmıştır.
Bir cümlesi yaraya merhem olur,
bir bakışı, yıllardır kanayan yere dokunur.

Hakikati konuşur o insan;
kırmak için değil, uyandırmak için.
Acıyı inkâr etmez,
ama acının içinden bir yol açar.

Onun sesi,
karanlıkta yakılan bir kandil gibidir;
ışığı azdır belki
ama yönü doğrudur.

Ve insan anlar…
Şifa bazen ilaçta değil,
doğru yerden çıkan
dürüst bir sestedir.