Soğuyan Sadece Kahve Değil

Kahveni çok uzun süre yalnız bırakırsan
Soğur elbet, bu onun suçu değil…
İlgi görmeyen her şey yavaşça susar,
Ve sessizlik, en derin kırgınlıktır.

Bir zamanlar buharı yüzüne değen sıcaklık,
Şimdi kupanın içinde kaybolmuş bir anı gibi…
Oysa biraz dokunsan hâlâ senin,
Ama sen geç kaldın, o artık eski değil.

İnsan da böyledir işte,
Bekledikçe içindeki ateş küle döner.
Bir “nasılsın”a muhtaç kalır bazen,
Ama sorulmadıkça cevap da ölür gider.

Şaşırma sonra, “neden değişti?” diye,
Her şey ilgisizlikte yavaşça eksilir…
Kahve soğur, kalp susar, gözler alışır,
Ve en çok, değer verilmeyenler gider.