...

Son zamanlarda kendimde bir şeyler değişti ama tarifini yapabilir miyim bilmiyorum. İnsanlar aynı sadece benim baktığım yer değişti ya da bir kabulleniş eşiğinden atladım diyebilirim. Gördüğüm değeri insanlardan çok kendime olan ispat çabamla yüzleştim. Az olanı çoğaltma çabam , nadir olan anıları biriktirme çabamla yüzleştim. İçimde yine çok şey kırıldı , yine kendimce görüneni görmezden gelip yoluma gitmeyi seçtim biraz daha bir şeyler eksildi ama bu da böyle , olanı olduğu gibi kabul et kızım demeyi öğrendim. Biraz daha hevessizleştim evet ama garip bir dinginlik yerleşti sanki ruhuma. Sesini biraz daha kısmalısın güzelim dedim. Seni göremeyenlere varlığını ispatlamak yerine göreni gör dedim. Mesela bu tatilde en çok aklımda kalan ,içime işleyen şey ; babaannemle yan yana uyuyorduk , bir ara uykumdan sırtımda ağrıyan yerlerime masaj yapan babannemin elleriyle uyandım. Beni gören, yorgunluğumu bilen, ağrıyan yerimi ben söylemeden hissedip dermanına bakanım da var hayatta. Nefesimi anlamayanlara tüketmemem gerektiğini kabullendim. Öyle işte ,şu sessizliğin lütfuna bir erişebilsem huzurun büyük bir kısmını halledecek gibiyim.