Sonradan Kabul

Bazı şeyler baştan bellidir,
biz geç anlarız, geç kabulleniriz.
Bir kapının hiç açılmayacağını
anahtar elimizdeyken öğreniriz.

Bazı insanlar kalmak için değil,
içimizde bir iz bırakmak için gelir.
Biz onları ömür sanırken,
meğer yalnızca bir mevsimmişler.

Sonra susmayı öğrenir insan,
her soruya cevap aramaz.
Gidenin ardından el sallamaz,
kalanın kıymetini de geç anlamaz.

Çünkü hayat bazen öğretmez,
sadece önüne koyar gerçeği.
Biz direnip dururuz yıllarca,
ta ki yorulana kadar kalbimiz.

Ve bir gün anlarsın;
bazı vedalar kaybetmek değildir.
Bazı bitişler bir başlangıçtır,
bazı kabullenişler özgürlüktür.

En acısı da şudur belki:
İnsan çoğu zaman gerçeği bilir,
ama kalbi hazır değildir kabule…
Ta ki hayat, “artık yeter” diyene kadar.