Sorgularca

Coşkulu bir yaşantının kalabalığında boğuluyorum çoğu zaman. Yaşamak tam olarak böyle bir şey mi? Anladığımı sandığım , sözde yüksek olan farkındalığım belki de koca bir yanılsamadır. Konuşmaktan yoruluyorum, neşemden yorulduğum oluyor çoğu zaman. Nasıl bir rol üstlendim hayatta ki hep uçlardayım. Bu kadar uçarı olmak başlı başına yorucu. Aldığım terapi seanslarında bile sadece bir sonraki seansla aramda uçurum var. Dengesiz insanlardan yakınırken asıl dengesi bozuk olan ben miyim ? Bu bir iyileşme mi , yoksa bir çeşit kendini tekrar eden döngüde miyim? Sanki bu döngülerden çıkış da yok. Bir çember gibi hayatım; değişen bir şey yok , olay yok, gündem yok ama ruh halim bir tepede bir çemberin en dibinde. Anlarla şekillenen bir yaşam yolu, yıllarca aradığım manaların ardından her şey fazla sıradan geliyor, artık tevafuklar da şaşırtmıyor. Bugüne kadar şaşırdıklarımın sonu bir yere bağlanmadı hiç. Tamam benim bağlanma problemim vardı da hayatın da sanki olup bitenleri bir yere bağlamaya niyeti yok. Oradan oraya savrulan bir yaprak gibiyim . Ve beni içten içe yıpratan şey bu yerini bulamamışlık , bu amaçsızlık sanki…