Şüphe ve Güven

Şüphe doğduğu anda,
güven usulca can verir.
Karanlık bir fısıltı yeter,
kalbin en saf yerini deler.

Bir bakış yarım, bir söz eksik,
sessizlik uzadıkça büyür.
Eski bir cam gibi çatlar güven,
kırılan parçalar yere dökülür.

Güven, yıllarca örülmüş bir saraydır,
şüphe ise sinsi bir yangındır.
Küçük bir kıvılcım yeter,
tüm hatıraları küle çevirir.

Ey insan, koru o ilk tohumu,
kalbine şüphe ekme sakın.
Çünkü güven bir kere öldü mü,
mezarı ömür boyu kanar içinde.