Sus

Sus be yüreğim,
Her özlemi dile getirmek gerekmez,
Bazen insan en çok sustuğunda anlatır kendini,
Çünkü bazı hasretler kelimelere sığmaz, gözlerde büyür.

Ben de biliyorum özlediğimi,
Gecenin sessizliğinde adını anmadan seni düşündüğümü,
Bir şehrin ışıkları gibi uzaktan izlediğimi hayatını,
Ama bazı sevgiler vardır, yaklaşmadan da kalpte yaşar.

Sen de sus, bilmesin özlediğini,
Bırak gurur, aramızdaki son duvar olsun,
Belki bir gün aynı gökyüzüne bakarken
İkimizin de sustuğu yerden bir özlem konuşur.

Ne sen sor “Neden gelmedin?” diye,
Ne ben anlatayım neden hâlâ beklediğimi,
Çünkü bazı ayrılıklar kapıyı kapatır ama
İnsanın içinde bir pencereyi açık bırakır.

Belki sen de geceleri beni düşünüyorsundur,
Belki bir şarkıda ansızın düşüyordur aklına adım,
Ama söyleme… bazı gerçekler söylenince küçülür,
Oysa susulan özlem, insanın içinde yıllarca büyür.

Sus be yüreğim, biraz da kader konuşsun,
Biz sustukça belki yollar yeniden birleşir,
Çünkü gerçekten birbirini özleyen iki kalp,
Bazen kilometreleri değil, sessizliği aşarak kavuşur.