Suskunluğun Öğrettikleri

Bir süre sonra insan susmayı öğreniyor... Ama bu suskunluk, kelimelerinin bittiği için olmuyor. Tam aksine, söyleyecek çok şeyi olduğu hâlde artık anlatmanın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini anladığı için oluyor.

Çünkü bazı insanlar gerçeği duymak istemez. Onlar yalnızca işlerine gelen cümleleri dinler, vicdanlarını rahatlatacak bahaneleri seçerler. Sen ne kadar içten konuşursan konuş, kalbi kapalı olan biri seni anlamak için değil, haklı çıkmak için dinler.

İşte o gün anlıyorsun... Her savaşa girmek cesaret değildir. Bazen en büyük cesaret, seni anlamaya niyeti olmayan insanlara kendini anlatmaktan vazgeçmektir.

Eskiden suskunluğu zayıflık sanırdım. Şimdi biliyorum ki bazı sessizlikler, insanın kendine duyduğu saygının en güçlü hâlidir. Çünkü kırıldığını herkese anlatmak, seni iyileştirmez. Aksine, yaranı anlamayacak insanların önünde yeniden kanatır.

Hayat bana şunu öğretti: Herkes aynı vicdana sahip değil. Sen bir cümleyi günlerce düşünerek kurarsın, karşındaki onu bir saniyede yok sayabilir. Sen gecelerini uykusuz geçirirken, seni inciten biri rahatça gülmeye devam edebilir. İşte o zaman beklentilerin sessizce ölür.

Ve insan bir noktadan sonra kimseye kızmamayı öğreniyor. Çünkü bazı insanların karakteri değişmez. Onlardan anlayış beklemek, çölün ortasında deniz aramaya benzer. Ne kadar beklersen bekle, susuzluğun dinmez.

Artık kırgınlığımı anlatmıyorum. Çünkü biliyorum; gerçekten değer veren insan, sen konuşmadan da gözlerinin içindeki yorgunluğu fark eder. Değer vermeyen ise, en uzun cümlelerini bile duymaz.

Bu yüzden sessizim... İçimde fırtınalar koptuğu hâlde dışarıya sadece sakin bir yüz bırakıyorum. Çünkü bazı acılar anlatıldıkça hafiflemez; yalnızca insanın içinde olgunlaşır. Ve zaman, konuşamadığın her cümlenin yerine sana daha güçlü bir duruş verir.

Bugün geriye dönüp baktığımda kimseye bir şey ispatlama ihtiyacı hissetmiyorum. Beni gerçekten tanıyanlar zaten suskunluğumun nedenini biliyor. Beni anlamak istemeyenlere ise bin kelime de anlatsam eksik kalacak.

Artık biliyorum... Her gerçeğin bir dinleyeni yoktur. Her göz, gördüğünü anlayamaz. Her kulak, duyduğunu hissedemez.

Bu yüzden bazen en anlamlı cevap, hiçbir şey söylememektir. Çünkü sessizlik, her zaman yenilmek değildir. Bazen insanın kendini gereksiz yorgunluklardan korumak için seçtiği en asil yoldur.

Ve en sonunda anladım ki... Bazı insanlar hayatına konuşman için değil, susmanın değerini öğretmek için girer. O gün geldiğinde kelimeler azalır; ama insanın içindeki bilgelik büyür. Sessizliğin, kırgınlığın değil; kendine verdiğin değerin dili olur.