Tanımadan Sevelim

Gel, eskisi gibi olalım…
Ne sen beni tanı, ne de ben seni.
Çünkü tanımak yük getiriyor,
Bilmek kırıyor,
Hatırlamak yaralıyor.

En güzeli ilk hâlimizdi belki;
Adını bilip hikâyeni bilmediğim,
Gözlerine bakıp geçmişine dokunmadığım zamanlar.
O zamanlar susmak bile incitmiyordu.

Tanıdıkça öğrendim nereden kırıldığını,
Öğrendikçe dikkat etmeye çalıştım,
Dikkat ettikçe kendimi kaybettim.
Meğer insan en çok bildiği yerden yoruluyormuş.

Gel, birbirimize yabancı olalım yeniden.
Ne hesabını soralım gecelerin,
Ne sebep arayalım gidişlerin.
Adını duyunca içim sızlamasın,
Sesimi duyunca sen duraksama.

Eskisi gibi…
Selam verip geçecek kadar yakın,
Dokunamayacak kadar uzak.
Ne umut bağlayalım,
Ne vedaya anlam yükleyelim.

Çünkü bazı insanlar tanınınca eksiliyor,
Bazı hikâyeler derinleşince bozuluyor.
Biz en çok tanımadığımız hâlimizde güzeldik.

Gel eskisi gibi olalım…
Ne sen beni tanı,
Ne de ben seni.
Belki o zaman,
Hiçbir şey bu kadar can yakmaz.