Taşan İç

İçimize atacak yer kalmadı,
her köşe doldu, her yan taştı.
Yıllarca yuttuğumuz kelimeler
şimdi boğazımızda düğüm oldu, kanadı.

Gözyaşı denen o sessiz nehir
yatağını bulamadı, kıyıları aştı.
Acı biriktikçe büyüdü dağ gibi,
kalbin daracık vadisinde yer kalmadı.

Öfke, özlem, pişmanlık ve hasret
birbirine karıştı, sınırları yıktı.
Artık nefes almak bile zor,
içimiz bir volkan, sessizce fokurduyor.

Dışarıya dökmek istedikçe
dudaklarım kilitleniyor, ellerim titriyor.
Taşan bu selin altında
en güzel yanlarım boğuluyor yavaş yavaş.

Ey insan,
içine attığın her şey bir gün
ya seni ezer, ya da seni taşırır.
Dikkat et…
çünkü doldu taştı,
artık durmak yok.