Tek Başınalık

Bazen duruyorum, bakıyorum uzaklara,
Kimse yok yanımda, sadece ben ve rüzgar.
Omuzlarım ağır, içim dolu sessizlikle,
Tek başınalık değil bu bir tür özgürlük belki.

Kalabalıkta bile buldum kendimi yalnız,
Elleri uzatıldı ama kalplar hep ırak.
Öğrendim zamanla; her insan bir ada,
Köprüler kurulur, ama geçenler az olur.

Tek başınasın diyorum aynaya her sabah,
Bu acı mı, yoksa en saf hakikat mi?
Ne bir şikayet bu, ne de bir inkar;
Sadece ruhun en derin kabullenmesi.

Bulutlar toplandı ufkumda karanlık,
Otururum çayırda, sessiz ve sakin.
Yalnızlık bazen en sadık yoldaş olur,
Kendine dönersin işte o zaman bulursun kendini.


Tek başınasın" demek bazen en büyük güç.
Çünkü her şeye rağmen ayaktasın hâlâ.