Kürtçe bir söz vardır,
“Tıji buyi Falnkes”
derler…
Sen de oldun herkes.
Bir zamanlar yalnızdın,
kendine ait bir dünya vardı.
Rüzgârın, dağın, gökyüzünün
hepsi seninle konuşurdu.
Ama şimdi…
sen de oldun herkes,
adıyla, sesiyle, yüzüyle
karıştın kalabalığa.
O eski sen nerede?
Hatırlıyor musun?
Bir parça gölge, bir parça sessizlik,
sadece kendine ait bir nefes…
Şimdi her adım, her bakış
tanıdık bir yüzün ardında kayboluyor.
Sen de oldun herkes,
ama içindeki yalnızlık
hala sadece senin.
Belki de insanın kaderi budur:
bir zamanlar tek olmak,
sonra herkesin içinde kaybolmak,
ve hâlâ kendi adını
içinde saklamak…