Tozlanan Hikâyeler

Bazı insanlar vardır...
Bir ömre sığacak kadar sevgi taşırlar yüreklerinde.
Bir kitabın en güzel satırları gibi,
Okuyanı değiştirecek kadar derindirler.
Ama herkes okumayı bilmez.

Kimi, kapağına bakıp geçer.
Kimi, ilk sayfada sıkılır.
Kimi ise hiç açmadan,
Rafların en sessiz köşesine bırakır.

Sonra yıllar geçer...
Toz yalnız kitapların değil,
Değer verilmeyen insanların da üzerine çöker.
Çünkü kıymet, bazen sahip olana değil,
Anlamayı bilene görünür.

Oysa en güzel hikâyeler,
En çok sessiz kalanların içinde yazılıdır.
En büyük fedakârlıklar,
Adı hiç anılmayan sayfalarda saklıdır.

Unutma...
Sen dünyanın en güzel hikâyesi olsan bile,
Yanlış kütüphaneye düştüğünde
Kimse seni okumaz.

Ama doğru yüreğe ulaştığında...
Bir tek insan bile seni anlamaya başladığında,
Yılların susturduğu bütün cümleler yeniden can bulur.

Çünkü mesele, güzel bir hikâye olmak değildir.
Mesele; seni okuyacak, anlayacak ve kıymetini bilecek doğru kalbe rastlayabilmektir.