Tutulmak

Ay’ı bilmem, ama tutulmak güzel şey…
Bir ihtimale yakalanmak gibi,
kaçmak isterken kalbi ele veren bir sessizlik.

Tutulmak; umuda düşmektir ansızın,
hiç gelmeyecek sandığın bir sabaha
ışık bırakmaktır gözbebeklerinde.

Sevgiye tutulmak,
kendi yarana merhem aramazken
başkasının acısında kendini unutmak,
bir kalbi incitmemek için
kendi kalbini susturmaktır bazen.

Geleceğe tutulmak ise
en zorudur hepsinin…
Kırılmış cümlelerle bile
yarını kurmaya cesaret etmektir.
Henüz doğmamış günlere
“gel” diyebilmektir korkmadan.

Ay tutulur geçer, karanlık kısa sürer.
Ama insan bir şeye tutuldu mu,
içinde bir yer aydınlanır.
Ve o aydınlık, ne geceye benzer
ne de geçmişe…

O, sadece
umut, sevgi ve gelecektir.