Umut Kırıntısı

İnsan canı isteyince ölmüyor,
Ölüm bir heves işi değil çünkü.
Bir kırgınlıkla bırakılmıyor hayat,
Bir yorgunlukla kapanmıyor perde.

Kaç kere “bittim” dedi dilim,
Kaç kere “yeter” dedi kalbim.
Ama sabah oldu yine,
Güneş ısrarla omzuma dokundu.

Demek ki insan,
Sandığından daha dirençli.
Bir çocuğun gülüşü kadar sebepli,
Bir annenin duası kadar bağlı hayata.

Ölmek kolay olsaydı
En çok iyi kalpler giderdi.
Oysa en çok onlar kalıyor,
En çok onlar dayanıyor.

Çünkü insan canı isteyince ölmüyor,
İçinde yarım kalmış bir cümle varsa.
Bir helalleşme bekliyorsa bir kapı,
Bir “gel” dememişse gururundan biri.

Yaşamak bazen ağır bir emanettir,
Omuzlarda taşınan görünmez bir yük.
Ama insan, Yüküyle güçlenir çoğu zaman.

Ölmek bir vazgeçiştir belki,
Ama yaşamak bir meydan okuma.
Ve insan…
Canı ne kadar isterse istesin,
İçinde umut kırıntısı varsa
Hayat onu bırakmıyor.