Unutamadığım Gece

Hayatta birçok şeyi unuttum… İsimleri, yüzleri, verilen sözleri… Bana yaşatılan kırgınlıkların çoğu zamanla silindi.

Ama bir gece var ki, hafızamdan hiç çıkmadı.

Gecenin en sessiz saatinde, kimsenin duymadığı bir çığlıkla ellerimi semaya kaldırıp, "Allah'ım, yardım et… Kalbim çok acıyor." dediğim o gece…

İnsan bazen acısını insanlara anlatamaz. Çünkü bazı yaralar anlatıldıkça küçülmez, aksine daha da derinleşir. O yüzden susar. Gülümser. Herkes iyi olduğunu sansın ister.

Ama Allah, insanın sustuğu yerde bile kalbinin sesini duyar.

Belki o gece gözyaşlarım dinmedi. Belki sabah olduğunda hiçbir şey değişmedi gibi görünüyordu. Fakat o dua beni değiştirdi. Çünkü anladım ki; insan en çok çaresiz kaldığında Rabbine yaklaşır.

Şimdi geriye dönüp baktığımda, o geceyi acısıyla değil, Rabbimin beni yalnız bırakmadığını hatırladığım için anıyorum.

Çünkü bazen en karanlık gece, insanı en güçlü sabaha hazırlayan gecedir.