Unutulmayan Bir Sevda

İmkânsız aşklar vardır, anlatılmaz kelimelerle,
Bir ömür taşınır bazen en derin hislerle.
Ne kavuşmak nasip olur ne de tamamen unutmak,
İnsan yaşar içinde, susarak ve özleyerek.

Bazı insanlar vardır, ömrüne bir kez dokunur, Sonra giderler ama hatıraları kalbine tutunur.
Ne zaman bir şarkı çalsa, ne zaman yağmur yağsa,
İçinde bir yer sızlar, adını anmadan da olsa.

Unutmak değildir bazen insanın yaptığı şey, Sadece alışır yokluğa, değişir hayat denen şey. Bir zamanlar her duasında adını taşıyan yürek, Artık sessizce sever, kimseye belli etmeden.

İmkânsızlık dediğin, iki insanın kavuşamaması değil,
Bazen aynı gökyüzüne bakıp aynı duada buluşamamaktır.
Birinin kalbinde hâlâ bahar çiçekleri açarken, Diğerinin çoktan başka mevsimlere karışmasıdır.

Deniz bile kıyısına vuran dalgaları unutmaz, Gökyüzü saklar içinde geçip giden bulutları biraz. İnsan da öyledir; bazı izleri silemez yüreğinden, Gidenin ardından yaşar, eksilen yanıyla yeniden.

Belki bir gün karşılaşır yollar, bilinmez kaderin işi, Belki de bir daha duyulmaz o çok özlenen kişinin sesi.
Ama şunu bil; gerçek sevda kavuşmakla ölçülmez,
Bazı sevgiler biter sanılır, ömür boyunca eksilmez.

Ve bir gün anlarsın, her sevda yaşanmak için değilmiş,
Bazı insanlar hayatına kalmak için gelmemiş. Kimisi sana sevmeyi, kimisi sabretmeyi öğretmiş, Kimisi de kalbinde kapanmayan bir pencere bırakıp gitmiş.

Şimdi bırak rüzgâr götürsün söyleyemediğin sözleri,
Deniz alsın gecelere sakladığın bütün kederleri. Çünkü insan her özlediğine kavuşamaz bu dünyada,
Ama bazı sevgileri bir ömür taşır, sessizce kalbinde.

Bir insanı unutamamak, ona hâlâ dönmek istemek değildir.
Bazen insan, yaşanmış güzel bir ihtimali özler. Çünkü bazı aşklar kavuşamadan biter,
Ama hatıraları insanın içinde bir ömür sürer.