Uyanışın Adı Sensin

Hayat, sabah uyandığında
aklına düşen ilk isimmiş,
öyle diyor bir şair…
Ben her sabah kendime değil,
sana uyanıyorum.

Gözlerim daha geceyi taşırken
sen doluyorsun içime,
güneş bile senden sonra doğuyor sanki
ve dünya, senin adınla dönüyor.

Yaşamak dedikleri şey
bir nefes alıp vermek değil artık,
senin varlığını hissettiğim kadar
hayattayım ben.

Kahvaltıya oturmadan önce
yokluğunu içiyorum mesela,
çay bile sensiz soğuyor,
ekmek bile sensiz eksik.

Bir şehir düşün
tüm sokakları sana çıkıyor,
ben hangi yoldan gitsem
sana varıyorum yine.

Yaşamaktan önce sen geliyorsun,
sonra kalbim atmayı hatırlıyor,
sonra dünya kuruluyor yeniden.

Ve ben her sabah
aynı mucizeyi yaşıyorum:
Adını düşünmekle başlıyor hayat,
geri kalan her şey
sadece devam ediyor…