Uykunun Bile Unutamadığı

Seni unutmak için kapattım gözlerimi,
Geceyi kendime sığınak sandım…
Oysa karanlık bile senden yana,
Her rüyada adını fısıldadı bana.

Unuturum dedim, susturdum kalbimi,
Bir anlığına bile olsa dinler diye…
Ama o inatçı çocuk gibi,
Her sessizlikte seni çağırdı içimde.

Uyku dedikleri şey bir kaçışmış meğer,
İnsanın kendinden bile saklanamadığı…
Ben senden kaçtığımı sanırken,
En çok sana yakalandım gecelerde.

Sabah oldu…
Gözlerimi açtım, dünya aynıydı
Ama içimde bir gerçek değişmemişti:
Ben seni sadece uyanıkken değil,
Uykumda bile sevecek kadar sevmişim…

Demek ki bazı sevdalar,
Zamanla değil, derinlikle ölçülürmüş…
Ve bazı insanlar,
Unutulmak için değil,
İnsanın içine yazılmak için gelirmiş…