Uykusuz Gecelerin Sessizliği

Gece geç saatlere kadar uyanık kalırım,
Oysa uyumaktı eskiden en sevdiğim şey.
Şimdi geceler uzuyor, sabahlar gecikiyor,
İnsan bazen kendi sessizliğinde kayboluyor.

Şehrin ışıkları uzakta, ben karanlıktayım,
Herkes kendi hayatında, ben düşüncelerdeyim.
Bir tek gökyüzü biliyor içimden geçenleri,
Ay bile susuyor, ben sustukça derinleşiyorum.

Belki uykusuzluğumun bir sebebi vardır,
Belki aklımda kalan bir çift göz, bir ses…
İnsan özlediğini her zaman söylemez,
Bazen uykusunu kaybederek anlatır sessizce.

Saatler ilerler, şehir yavaşça susar,
Ama insanın içindeki ses bir türlü dinmez.
Kimi geceler vardır, sabah olsun istemezsin,
Çünkü sabah olunca bazı hayaller gerçek olmaz.

Ben yine gecenin koynunda seni düşünürüm,
Adını anmadan, kimseye belli etmeden.
Belki sen başka bir yerde uyuyorsundur,
Ben ise seni içimde yaşatıp uyumadan.

Belki de mesele uykusuz kalmak değildir,
Mesele, insanın içinde tamamlanmamış bir hikâyedir.
Kapanmış gibi görünen bazı kapıların ardında,
Hâlâ bekleyen bir kalp vardır, sessiz ve derin.

Geceler bana şunu öğretti zamanla:
Bazı özlemler gündüz saklanır, gece büyür.
İnsan herkesten gizlediği duygularını,
Karanlık çöktüğünde kendine itiraf eder.

Ve ben yine sabaha karşı pencereye bakarım,
Şehrin ışıkları altında kaybolur gözlerim.
Belki sen de aynı gökyüzüne bakıyorsundur,
Belki de bilmeden aynı yalnızlığı bölüşürüz.

Uyumak kolaydı seni tanımadan önce,
Şimdi geceler bile seni soruyor bana.
Ben sustukça içimde büyüyor bazı şeyler,
Çünkü bazı hasretler sığmaz hiçbir cümleye.