Uykusuzluğun Adaleti Yok

Kalbi kırana uyku haram olmalıydı,
Gece onun vicdanında yankılanmalıydı.
Yastığa başını koyduğunda
Birinin susarak ağlayışı düşmeliydi içine,
Her göz kapayışında bir ah çalmalıydı kulağına.

Ama öyle olmadı...
Uyku en çok masumun gözünden kaçtı,
Gece en çok yaralıya uzun geldi.
Kıran rahatça döndü diğer yanına,
Kırılan sabaha kadar aynı acıya sarıldı.

Bir kalbi kırmak ne kadar kolaymış meğer,
Bir cümle, bir susuş, bir yok oluş…
Ama tamir etmek?
İşte o, bir ömür boyu süren
Eksik bir duanın içinde saklı.

Keşke adalet uykudan başlasaydı,
Keşke vicdan geceyle hesaplaşsaydı.
O zaman belki kimse
Birinin kalbini bu kadar hoyratça
Paramparça etmeye cesaret edemezdi.

Ama dünya böyle bir yer değil…
Burada en çok seven kaybeder,
En çok hisseden yorulur,
Ve en çok kırılan öğrenir:
İnsan bazen başkasının yaptığı zulmü
Kendi içinde affetmek zorunda kalır.

Ve o an anlarsın…
Uyku haram olmalıydı aslında,
Ama yanlış kişiye kesilmiş bu ceza.