Vazgeçemeyecek Kadar Sevmek

Bazı insanlar severken bir gün kavuşmayı hayal eder. Bazıları ise severken, kavuşamasa bile o sevgiyi kalbinde taşımaya razıdır. Çünkü gerçek sevgi, yalnızca mutlu sonlara bağlı değildir. Gerçek sevgi, mesafelerin, sessizliklerin ve imkânsızlıkların bile eksiltemediği bir bağlılıktır.

Ben seni, bir gün elini tutarım diye sevmedim. Aynı gökyüzüne bakarken aynı hayali kurarız diye de sevmedim. Ben seni, adını her düşündüğümde içimde bir dua gibi çoğaldığın için sevdim. Varlığın hayatıma anlam kattığı için, yokluğun ise bana sevmenin ne kadar ağır ama ne kadar kıymetli bir duygu olduğunu öğrettiği için sevdim.

İnsan bazen vazgeçmek ister. Aklı, "Artık yeter." der. Gururu, "Dönme." diye fısıldar. Mantığı, "Bu yolun sonu yok." diye önüne duvarlar örer. Ama kalp... Kalbin dili bambaşkadır. O, hesap yapmaz. Mesafe bilmez. Zamanı umursamaz. Bir kere gerçekten sevdiyse, vazgeçmeyi değil, özlemeyi öğrenir.

Belki sen hiç gelmeyeceksin. Belki yollarımız bir daha hiç kesişmeyecek. Belki aynı şehirde olsak bile birbirimize yabancı gibi geçip gideceğiz. Ama bil ki insan bazen birini yanında olduğu için değil, kalbinden hiç çıkmadığı için sever.

Çünkü bazı sevgiler kavuşmakla değil, sadık kalabilmekle büyür. Herkes yanındayken sevebilir; asıl mesele, yokluğunda da aynı duayı edebilmektir. Bir fotoğrafa bakıp gülümseyebilmek, bir şarkıda onu bulabilmek, kalabalıkların içinde bile onun eksikliğini hissedebilmektir.

Fakat zaman bana bir gerçeği de öğretti: Sevmek çok kıymetlidir, ama insan en sonunda kendini de sevmeyi öğrenmelidir. Çünkü sevgi, insanı yaşatmalı; tüketmemelidir. Beklemek güzeldir ama ömrü bekleyerek tüketmek değildir. Sadakat değerlidir ama insan kendi değerini unuttuğu anda, sevgi sessizce acıya dönüşür.

Ben seni unutabildiğim için değil, unutamadığım hâlde yoluma devam etmeyi öğrendiğim için büyüdüm. İçimde taşıdığım sevgi belki hiç eksilmeyecek. Ama artık biliyorum ki, bazı insanlar bizimle yürümek için değil, bize sevmenin ne kadar derin ve ne kadar ağır bir emanet olduğunu öğretmek için hayatımıza girer.

Eğer bir gün yollarımız yeniden kesişirse, sana kırgınlıkla değil, huzurla bakacağım. Çünkü seni sevmek bana kaybetmeyi değil; sabretmeyi, olgunlaşmayı ve kalbin en sessiz köşesinde bile sevginin yaşayabileceğini öğretti.

Şimdi anlıyorum...
İnsan, birine kavuşacağı için değil; vazgeçemeyecek kadar sevdiği için yorulur. Ama en büyük olgunluk, sevginin büyüklüğünü inkâr etmeden, hayatın da devam ettiğini kabul edebilmektir.

Belki sen hiç gelmeyeceksin...
Ama ben, seni sevmiş olmanın yükünü değil; bana kattığı insanı ömrüm boyunca taşıyacağım.