Vazgeçen Kalplerin Karanlığı

Kör olan gözler değil aslında,
Görmekten yorulan kalpler…
Bir umut vardı bir zamanlar,
Şimdi suskunluğun içinde kaybolan bir ses gibi.

Bakmak yetmiyor bazen,
Görmek için inanmak gerek…
Ama insan en çok
İnandığı yerden kırılıyor.

Bir el uzanır gibi olur karanlıkta,
Tutarsın… ama geç kalınmıştır.
Çünkü bazı kalpler
Gitmeyi seçer kalmaktan önce.

Ve “vazgeçmek”
Sessiz bir çığlıktır aslında,
Kimsenin duymadığı
Ama içini yakan bir yangın gibi.

Gözler değil kararan,
İçinde ışık sönen insanlardır…
Ve en acısı da şudur:
Bir kalp vazgeçti mi,
Hiçbir bahar geri getirmez onu.