Vazgeçmenin Sessizliği

Bir yere kadar beklersin, bir yere kadar susarsın,
Kırılan her umudu içinde yeniden sararsın.
Ama insan yorulunca anlar bazı şeyleri,
Bazen gitmek gerekir, kendinden eksilmeden kalırsın.

Her acının bir sınırı, her sabrın sonu vardır,
Fazla sevilen yürek, en çok kendine dardır.
Birini kaybetmek değil bazen mesele,
Kendini kaybettiğin yerde kalmamak asıldır.

Öyle bir gün gelir ki ne sitem kalır dilinde,
Ne de eski bir özlem dolaşır gönlünde.
Sadece sessizce dönersin kendi yoluna,
Çünkü bazı vedalar başlar insanın kendinde.

Artık üzülme dersin, değmez bazı yaralar,
Zamanla diner içindeki bütün fırtınalar.
Bırak giden gitsin, kalan kendine dönsün,
Çünkü insan vazgeçince değil, kendini seçince iyileşir.