Vedası Yarım Kalan Bir Sabah

Bazen hayat insanı hiç hazırlamadığı bir yerden vurur.
Sen güçlü olmaya çalışırsın, umutla tutunursun, “biraz daha dayanırız” dersin…
Ama kader, bir sabah ansızın kapını çalıverir.
Benim vedam da böyle yarım kaldı.
Sözcükleri bile tamamlanmamış, gözyaşları içime gömülmüş bir veda…
O Sabah
Her şey bir sabah başladı, ama sıradan bir sabah değildi.
Sanki içimde bir düğüm vardı…
Sanki ruhum bir yerlere yetişmek istiyor ama koşamıyordu.
Saat 08.00…
Göğsüme saplanan o sancı…
Birdenbire gelen o sıkışma, o nefes yetmezliği…
Sanki biri içimden bir parça söküyordu.
O an hiçbir şey anlayamadım.
Ne oldu, neden oldu bilmiyordum…
Ama kalbim, benden önce öğrenmişti olacak olanı.
Saat 10.00’da telefon çaldı.
Hastanenin numarasını görünce…
Dünyanın bütün sesleri sustu.
Zaman o kadar ağır akmaya başladı ki…
Sanki saniyeler bile gitmek istemiyordu.
Haberi aldığım an, içimden bir çığlık yükseldi ama dışarı çıkamadı.
Dilimin ucuna geldi, boğazıma düğümlendi, orada kaldı.
Koşmak istedim…
Ama ayaklarım birbirine dolaştı.
Ağlamak istedim…
Gözlerim dondu.
O Yol Bitmedi…
Hastaneye giderken yol hiç olmadığı kadar uzadı.
Her viraj daha çok acıttı, her ışık daha çok bekletti, her dakika içime daha ağır battı.
Gökyüzü bile kapalıydı…
Sanki şehir bile benimle yas tutuyordu.
Kalabalıktı etrafım.
İnsanlar konuşuyordu, soruyordu, anlatıyordu…
Ama ben hiçbirini duymuyordum.
Çünkü benim dünyam o an tek bir şeyle doluydu:
“Babam…”
O gün ben, ilk kez kendimi kimsesiz hissettim.
Kalabalığın ortasında yapayalnız…
Bütün gözler üzerimdeydi ama benim gözüm sadece onu arıyordu.
Umudun En Son Nefesi
Aylarca hastalıkla savaşırken hep yanındaydım.
Her nefesinde biraz daha eksiliyordu ama ben hep dolu durmaya çalıştım.
Moral verdim, güç verdim…
Ama içimde hep şu vardı:
“Ya giderse ben ne yaparım?”
Yine de Rabbime sığındım.
Kalbimi sıkıp hep şu duayı ettim:
“Allah’ım ne olur, biraz daha… biraz daha yanında olayım.”
O sabah ise…
Dua bile yetişemedi.
Vedalaşamadım…
Onu üzmemek için sarılmadığım, ağlamadığım günler geldi aklıma.
“Güçlü durayım, o da güçlü kalsın,” diye sustuğum geceler…
Onun gözünün içine bakıp da “baba gitme” diyemediğim anlar…
Sonra bir anda içimden yükselen o cümle:
“Ben vedasız bir ayrılık yaşadım…”
Bir insanın en ağır imtihanıymış meğer:
Sevdiğini severken tutamamak…
Giderken sarılamamak…
Bir nefeslik zaman isteyip de alamamak…
Ama babam giderken bana son bir miras bıraktı:
Sessiz ama çok derin bir vasiyet…
“Bir karıncayı bile incitme… Çünkü ben hiç incitmedim.”
Ve o vasiyet, bugün bile yüreğimin ortasında duruyor.