Vedasız'

Vedalar zordur derler. Peki ya edilemeyen vedalar…
İnsanın boğazına düğümlenen, diliyle söyleyemediğini kalbine gömdüğü anlar? Koca bir sessizliğin içinde giderken ne hissedilir ki? Ne gidişin adı konur ne kalışın. Hoş, zaten o kalışın da hiçbir zaman bir adı olmamıştır.

Zaman geçer, mevsimler değişir ama içte bir yer hep yarım kalır. En çok da söylenemeyenler yorucudur. Yüzüne karşı haykırmak istenenler, yavaş yavaş insanın kendi içine işler. Ne bir kapı kapanır ne de bir yol açılır. Giden gitmemiştir aslında, kalan da kalamamıştır. Koca bir bilinmezliğin içinde savrulup gidilir. Ne hissedeceğini, ne yapacağını bilmeden saatler akıp gider; günler sessizce gelip geçer.

Bir süre sonra her şey yerli yerindeymiş gibi dururken, insanın içine bir eksiklik dolar; adı konmayan bir yokluk gibi. Ne bir cümleye sığar ne de zamana yenilir. Sessizce yerleşir insanın içine. Her “iyiyim”, “sorun yok”, “geçti” dediğinde biraz daha ağırlaşır. Çünkü her deyişte insan aslında biraz daha susar; suskunluk büyür, kelimeler içe çöker.

Geriye sadece bulanık bir zihinde anılar kalır. Net olmayan bir yüz, yarım kalan konuşmalar, hangi duygunun kime ait olduğunu ayırt edemediğin anlar… Zaman onları silmez, sadece kenarlarını köreltir. Edilemeyen vedalar tam da burada saklıdır işte; ne tamamen hatırlanır ne de tamamen silinir. Çünkü bazı vedalar söylenmediği için değil, söylenemediği için ağırdır.