Vesselam

Geceye yükledik bütün ahları,
Karanlık geceyi günahkâr sandık.
Kader dedik, felek dedik her defa,
Gökyüzündeki yıldızlara yandık.

Oysa yolumuz aynı, göğümüz tekdi,
Kader sadece sessiz bir tanıktı.
Yarayı açan o uzak yıldızlar değil,
Dost bildiğimiz insanın hırsıydı.

Göz göre göre kırıldı kolumuz,
Sırtımızda kalan hep o izlerdi.
Biz rüzgârdan bildik fırtınayı,
Oysa fırtına içimizdeki sesti.

Yalan gülücükler, sahte vaatler...
Tıkanıp kaldı göğsümüzde selam.
Suçu feleğe attık senelerce,
Oysa insan haindi...