Yalnızlık Üzerine..

-Nasıl bu kadar bencil olabilirsin ki? kendinden başka kimseyi düşünmüyo musun sahi?

Baksana en yakınların bile seni tanımıyor. Tanıyamıyorlar, kahroluyorsun işte. Yalnızlıksa bu. Bu amına koduğum dünyasında bir şeye tutunacağız inatla; bir şarkıya, bir adama, bir kadına, bir insana. Tutunalım amk! Tutunalım da boşlukta sallanmayalım artık. Dibe vurduğumuzda da dağılmayalım bu kadar. Her gün aldığın ilaçlar uyuşturmaktan öteye geçmez ki hem. Kimse anlamıyor bizi eyvallah , yalnızız eyvallah.. Peki bu yalnızlığı dağıtmaya niyetlenen herkese neden siktir çekiyoruz bi de bunu düşünelim. Benim aklım almadı, ya senin?

Toparlayamıyorum, toparlanamıyorum hiç. Kafamı toparlasam belki bir parça yoluna girecek işler. Olmuyor. Dağıldıkça kalıyor elde bir! bütünü her halükarda bozduk bu yüzden hep eksik kalıyoruz ya. Anlıyor musun sahi? Bal gibi anlamıyorsun işte.. Döktüğüm göz yaşları gelmişimi geçmişimi sikmeye yeterken bir başkasını bulamıyor ve içimi burada döküyorsam yalnızlığın dibini bulmuşum demektir.

Gece yorganı kafana çekip hıçkıra hıçkıra ağlamaktır yalnızlık. Dudaklarını kanatana dek sıkmak, kendini aynada görmekten korkmaktır artık. Kemiklerim kırılıyor, kalbim kırılıyor. Üzüyorlar lan beni! Üzüyorum, geberiyorum. Ama hepsi içten içe oluyor işte. Biri de çıkıp demiyor ” değişecek lan, düzelecek” ama dese, inanırım. Bir başkasına içini döktüğünde acın azalıyor mu sanıyorsun? Aptal olma. Sadece balkona çıkıp bir sigara yakıyorsun işte. Savuruyorsun dumanını gidebildiği en uç noktaya ama sen! Sen bir adım ötene gidemiyorsun be. Kurtulmaya çalışma, içine atma.. Kimse anlamayacak seni, kendini boşuna parçalama.