Yanarken Öğrendim

Hakkımda demişler ki: “Evli birine âşık olmuş...” Sanki aşk, kapıyı çalmadan girmezmiş gibi, Sanki kalp, kimin eli boş kimin eli dolu diye sorarmış gibi...

Ben ona vurulduğumda, Ne yüzüğünü gördüm parmağında, Ne de kaderin çoktan bir isim yazdığını. Ben sadece gözlerine baktım, Ve içimde yıllardır susan bir yalnızlığın Onunla konuştuğunu duydum.

Sonra öğrendim... Bazı insanlar geç gelir hayata, Tam da sevmemen gereken zamanda. Ve bazı duygular vardır, Doğru insana, Yanlış mevsimde açar.

Ne onun yuvasını yıkmak istedim, Ne de bir mutluluğun gölgesine sığınmak... Ben sadece bir kalbin, Bir başka kalbi görünce nasıl titrediğini yaşadım.

Ama aşk bazen yangındır; Yakmaz dediğin yeri kül eder. İnsan en çok da Dokunamadığı elleri özler, Söyleyemediği sözlerde kaybolur.

Şimdi geriye dönüp bakıyorum... Bir ev değil yanan, Bir ömürlük hayaldi belki. Kimse bilmedi; Gülüşlerimin altında kaç gece sustuğumu, Kaç defa adını içime gömüp Yokmuş gibi yaşadığımı...

Ve anladım ki; Bazı sevdalar kavuşmak için değil, İnsana kendini tanıtmak için gelir. Bir iz bırakır, Bir yara bırakır, Sonra sessizce çekip gider.

Ama o yara kapanınca bile, Kalbin bir köşesinde şu cümle kalır:

"Ben seni yanlış zamanda sevdim... Ama doğru duygularla..." ????