Yanlış Eller

İnsan bazen,
En büyük hayallerini alır avuçlarına,
Titreyen bir umut gibi saklar içini,
Ve götürür…
Hiç hak etmeyen kalplere bırakır.

Oysa hayaller narindir,
Bir çiçek gibi değil,
Bir can gibi…
Yanlış elde solar,
Yanlış sözde kırılır.

Sen, gökyüzünü anlatırsın,
Onlar tavana bakar sadece.
Sen derinlik dersin,
Onlar yüzeyde boğulur.

Ve bir gün anlarsın;
Sorun hayallerinde değil,
Onları emanet ettiğin yerdedir.
Çünkü bazı insanlar,
Bir umudu taşıyacak kadar bile geniş değildir.

İşte o an,
İçinde bir sızıyla geri toplarsın kendini,
Kırık parçalarını sessizce cebine koyarsın.
Ve öğrenirsin…

Her kalp ev değildir,
Her insan “insan” gibi sevmez.
Ve en çok da,
Büyük hayaller…
Küçük ruhlarda kaybolur.