Bazen uzaklaşmak gerekir,
ardına bakmadan, sessizce…
Çünkü bazı yollar insanı götürmez,
yalnızca kendinden eksiltir.
İnsan herkesten kaçabilir,
kalabalıklardan, seslerden,
hatta sevdiği insanların gölgesinden…
Ama en zor kaçış,
kendi içinde susturduğu yaralardandır.
Bazen gitmek vazgeçmek değildir,
kendine yeniden dönmektir.
Bir kapıyı kapatırken aslında
yıllardır açık bıraktığın
bir pencereyi fark etmektir.
Yanlış yerde fazla kalınca
insan kendisini unutuyor;
başkasının hayatına sığmak uğruna
kendi ruhuna dar geliyor.
Oysa bazı vedalar kayıp değildir,
bir kurtuluşun ilk adımıdır.
Çünkü insan bazen birini değil, kendinden uzaklaştığı yeri terk eder.
Sonra anlarsın
Gitmek her zaman kaçmak değildir.
Bazen gitmek,kendine ulaşabilmek için
hayatın önüne koyduğuen sessiz cesarettir.
Belki de insanın en güzel yolculuğu,
herkesten uzaklaştığı gün başlar.
Çünkü bazı yollar başkasına değil,
insanın kendi kalbine çıkar.