YANN TİERSEN COMPTİNE D'UN AUTRE ETE

Anne büyüdüm, büyüdüm, kaybettim anne. 30'undan sonra hayatı anlayanlar mutlu olmaz, mutluluk rolü yapabilir ama mutlu olmaz. Yürüyorum bir dram, bakıyorum bir dram, düşünüyorum o da bir dram. Nefes aldıran oksijen bile travmalı, niye böyle acılı bir yerinden görüyorum bu hayatı. Ne çok büyütüyorum bazen karın ağrılarımı, ne çok takıyorum kalbime engellerimi, hüzün bu ekmeğin mayasında mı var. Acıydı da tatlı mı ummak istedi gönlüm olan biteni. Yaşamak istemiştim oysaki, kırıntıları doyurmadı ki midemi. Neyin günahıdır bu yüklediğim sevaplarında boğulduğum bu yaşam. Ah başımıza bela olan anlam, yağmur da yağarsa ayıklanır pirinçlerimin taşı, hem kirlenmez ki yüreğim kirinizle, hem sözleriniz saplamaz ki kalbime bıçaklarınızı, bakmayın bana kimi hüzün kovan kuşu ister kimi de belasını. Ama ben bela değilim ha, yaralı bir aslan, ceylan değilim be anam.....