Yapamıyorum,ben.

Yani, iyiymiş gibi. Anladın mı? Beceremiyorum. Her geçen gün daha çok, daha çok kötü hissediyorum. Ve aynı sözleri tekrar etmekten başka birşey gelmiyor elimden.

-Mutsuzum. Çok hem de!
- sen iyi olmak için bir şey yapmıyorsun ki? Durup öylece birşeylerin yoluna girmesini bekliyorsun. Beklerken de seni sevenleri daha çok üzüyorsun. Yapma !

Yapma,arama,toparlan,iyi ol,kendine gel,düzel. Sürekli konuşuyorlar. Onlar gülüyorlar, ben ise geberiyorum. Mutluluklarına tanıklık etmek ya da mutsuzluğuna ortak olmak istemiyorum,kimsenin. Bir başkasının iyiliğini ya da kötülüğünü kaldıramıyorum artık. Uyumak böyle zamanlarda iyi gelen tek şey galiba.

Öyle sevgisiz ve öyle kimsesiz hissediyorum ki kendimi; biri başımı okşayıp şefkat gösterse bütün bu olan biten düzelecekmiş gibi. Ben şimdi ağlıyorum kimsesizliğime,peki ya sen?