Yarım Kalanın Ağırlığı

Yarım kalmış bir hikâyeyi
sessizce bıraktım içimde…
Ne sonunu yazabildim,
ne de başına dönebildim.

Geç başlamıştık belki,
zaman bizi aceleye getirdi.
Daha “biz” demeye alışmadan,
“veda” kelimesi düştü dilimize.

Bir masal değildik aslında,
çünkü masallar mutlu biter…
Biz gerçeğin içindeydik
ve gerçek, bazen yarım bırakır insanı.

Sözler boğazımda sustu,
anlatacak çok şey varken…
Kalbim konuştu en çok,
ama onu da kimse duymadı.

Bir eksik kaldı içimde,
adını koyamadığım bir şey…
Ne tamamen sendin,
ne de sensizliğe alışabildim.

Şimdi her şey yerli yerinde gibi,
ama hiçbir şey tamam değil.
Çünkü bazı hikâyeler
bitmediği için değil
yarım kaldığı için acıtır insanı.