Yarına Bırakılan İnsanlar

İnsanlar çalar saat değildir,
Canın isteyince erteleyip susturamazsın.
Bir gün "sonra konuşuruz" dediğin ses,
Belki de bir daha sana hiç ulaşmaz.

Zamanın cebinde yedek dakikalar yoktur,
Sevginin de bekleme odası...
Bugün söylemediğin bir "nasılsın",
Yarın ömür boyu içinde kalan bir pişmanlığa dönüşebilir.

Sanırsın ki herkes yerinde duracak,
Kapılar hep açık kalacak,
Gönüller seni bekleyecek...
Oysa insan da mevsimler gibidir;
Bekledikçe değişir,
Sessizce uzaklaşır.

Bir gün aramadığın kişi,
Bir gün gelmediğin yol,
Bir gün sarılmadığın omuz...
Hayatın en ağır "keşke"si olur.

Çünkü insanlar saat değildir;
Kurulunca yeniden çalışmaz her kırılan bağ.
Bazı suskunlukların tamiri yoktur,
Bazı vedaların dönüşü hiç olmaz.

Seviyorsan bugün söyle,
Özlüyorsan bugün ara.
Affedeceksen bugün affet.
Çünkü yarın dediğin şey,
Bazen hiç gelmez.

İnsanlar çalar saat değildir.
Erteledikçe zamanı değil,
İnsanları kaybedersin.
Ve en acı gerçek şudur:
Bugün aramadığını,
Yarın her yerde arar da bulamazsın.