Yaşadığım İçin Özür Dilemem

Kimsenin yükü olmak değildi niyetim,
Sadece biraz anlaşılmaktı bütün dileğim.
Herkes kendi derdine düşmüşken bu dünyada,
Ben de sessizce taşıdım içimde kendimi.

Bazen insan yorulur, anlatacak söz bulamaz,
Kalabalıkların içinde bile kimseye ulaşamaz.
“İyiyim” der, gözleri başka şeyler anlatır;
Kimse bilmez, içinde kaç fırtına kopar.

Kendimi suçladım, yetmedi sustum,
Sevilmek için kendimden ne varsa unuttum.
Bir gün dönüp aynada kendime baktığımda,
Başkalarının yükü değil, kendi yarama sarıldım.

Ben kimseden kusursuz bir hayat istemedim,
Bir omuz, bir anlayış, biraz da vefa bekledim.
Varlığım birilerine ağır geldiyse eğer,
Yine de yaşadığım için özür dilemedim.

Çünkü hayat bazen acısıyla da hayat,
İnsan düşe kalka öğreniyor yeniden ayağa kalkmayı.
Bugün kimse anlamasa bile kendimi bırakmayacağım;
Çünkü yaşamak, bazen insanın kendine verdiği en büyük sözdür.