Yazılan

Hak ettiğimi istedim hep,
Kader başkasını verdi.
Neden diye sordum gökyüzüne
Sessiz kaldı, her zamanki gibi.

Yakışırdı bana o gülüş,
O eller, o sabah sesi.
Ama yakışan ile yazılan
Hiç aynı olmadı bende.

Belki kader kör değil
Belki fazla iyi görüyor.
Biz yakışanı isterken,
O gerekeni yazıyor.

Acı veren her kapı,
Bir başkasını açıyor derler.
Ama bazen insan,
ilk kapının önünde kalıp ağlıyor.

Yazılanı sevmeyi öğrenmedim,
Hâlâ yakışanı arıyorum.
Kader sayfamı çoktan yazdı
Ben silip yeniden yazmaya çalışıyorum.

Kalemim yok elimde,
Sadece izler var geride.
Yakışanın hayali,
Yazılanın gerçeği.

İkisi arasında bir ömür

Kabullenmek mi zor,
yoksa vazgeçmek mi?

Kader bilir.
Ben hâlâ öğreniyorum.