YENİDEN DOĞMAK GİBİ DEĞİL, SIFIRDAN BAŞLAMAK GİBİ
İnsan “iyileşiyorum” demiyor aslında.
Bir gün sadece… daha az acıyor.
Sonra bir gün… biraz daha nefes alabiliyorsun.
Sonra fark ediyorsun:
Acı gitmemiş.
Sadece sesi kısılmış.
Ben de öyle fark ettim.
Bir sabah uyandım.
Aynı odam.
Aynı hayat.
Aynı ben…
Ama içimde çok küçük bir fark vardı.
Kocaman bir şey değildi.
Göze çarpan bir değişim hiç değildi.
Sadece…
biraz daha dayanabiliyordum.
O gün dışarı çıktım.
Uzun zamandır ilk kez.
Hava aynıydı.
İnsanlar aynıydı.
Ama ben… ilk defa dışarıdan kendime bakabildim.
Ve şunu düşündüm:
“Ben gerçekten bu kadar kırıldım mı?”
Cevap evetti.
Ama başka bir şey daha vardı.
Ben hâlâ buradaydım.
Bu önemliydi.
Çünkü bazı insanlar… kırılınca tamamen kaybolur.
Ben kaybolmamıştım.
Sadece dağılmıştım.
Ve dağılmış bir şeyi toplamak…
zaman istiyor.
İnsan sabırsızdır.
Hemen iyi olmak ister.
Hemen geçsin ister.
Ama bazı şeyler geçmez.
Sadece şekil değiştirir.
Benim acım da öyle oldu.
Artık beni yere sermiyordu.
Ama içimde duruyordu.
Ben onunla yaşamayı öğrenmeye başlamıştım.
İstemeden.
Zorla.
Ama öğrenerek.
Bir gün kendime şunu söyledim:
“Ben hep böyle kalmayacağım.”
Bunu ilk defa gerçekten söyledim.
Sadece ağızdan değil… içimden.
Ve o an küçük bir şey oldu.
Bir umut gibi değil…
Daha çok… bir kıpırtı gibi.
İnsanların anlamadığı şey şu:
İyileşmek… mutlu olmak değil.
İyileşmek… devam edebilmektir.
Ben devam etmeye başladım.
Yavaş.
Sessiz.
Kimse fark etmeden.
Ama ben fark ediyordum.
Bir gün daha kolay uyudum.
Bir gün daha az ağladım.
Bir gün bir şey düşündüm ve canım daha az acıdı.
Küçük şeylerdi.
Ama benim için büyük başlangıçlardı.
Sonra şunu fark ettim:
Ben artık eskisi gibi olmayacaktım.
Ama bu kötü bir şey değildi.
Sadece… farklıydım.
Kırılmış ama dağılmamış.
Yaralı ama bitmemiş.
Eksik ama yaşayan.
İnsan en çok bunu kabul etmekte zorlanıyor:
Aynı kişi olarak kalmayacağını.
Ben kalmadım.
Ama bu bir kayıp değilmiş.
Bu bir dönüşümmüş.
Ve en önemlisi…
Ben hâlâ buradaydım.