Yenildiğim Tek Savaş

Tek başıma fırtınalara yürüdüm,
Rüzgâra adımı emanet ettim.
Yıkıldım, sustum, yeniden doğruldum,
Ama seni unutmayı öğrenemedim.

Mevsimler geçti üzerimden,
Saçlarıma kar düştü habersiz.
Zaman herkesi benden aldı,
Seni ise benden hiç alamadı.

Ne kadar "bitti" desem de,
Kalbim hep aynı yerde bekledi.
Çünkü bazı vedalar,
Ayrılıkla değil, özlemle yaşanır.

İnsan bazen dünyaya meydan okur,
Acıya, yalnızlığa, yokluğa direnir.
Ama bir ismin sessizliğine,
Bir hatıranın gölgesine yenilir.

Sorarlarsa söyle...

Ben seni sevmekten vazgeçmedim,
Sadece sensiz yaşamayı öğrendim.
Ama ne kadar yaşarsam yaşayayım,
İçimde hep eksik kalan bir cümle olacaksın.

Çünkü en ağır savaş,
Kimsenin görmediği yerdedir.
Her şeyi affedebilir,
Her acıya alışabilir.

Ama bir ömrü paylaşmak istediği kişiyi,
Ömründen çıkaramaz.