Yerimi Bulamayan Ruh

Neye içerlediğimi bilmediğim
bir kırgınlık taşıyorum içimde…
Adı yok, yüzü yok,
ama en çok o konuşuyor geceleri.

Nerede yoksam, orası eksik kalıyor sanki,
bir boşluk gibi anılıyorum ardından.
Ama nereye gitsem de
fazlalık gibi duruyorum hayatın ortasında.

Sanki yanlış yere düşmüş bir cümleyim,
ne başa yakışıyorum ne sona…
Anlamım var belki,
ama kimsenin hikâyesine denk gelmiyor.

Kalabalıkların içinde görünmezim,
yalnızlığın içinde bile yabancı…
Kendime bile uğramadan geçiyorum bazen,
kendi içimde misafirim.

Bir yere ait olsam hafifleyeceğim belki,
bir kalpte yer bulsam susacak içim…
Ama ben,
hep yarım bırakılmış bir his gibiyim.

Ne tamamen gitmişim,
ne de kalabilmişim bir yerde.
Hayatla aramda ince bir çizgi var
ne geçebiliyorum, ne dönebiliyorum geriye.

Ve en çok da bu yüzden…
içimde tarif edemediğim bir küskünlük büyüyor:
Ben kime eksiksem oradayım,
kime fazlaysam hep yanındayım.