Yük Olan Sığınak

İnsan en çok, yükünü koyduğu omuz çökünce yoruluyor.
Anlatacak birini bulmak değil mesele;
anlatırken eksilmemekti aslolan.
Ben seni, dertlerimi çoğaltanlardan değil
hafifletenlerden sanmıştım.

Her insan biraz sığınak arar bu hayatta.
Rüzgâr sert estiğinde
iki kelimeyle ısınabileceği bir yer…
Ben seni orası bildim.
Meğer bazı kapılar içeri almaz,
sadece dışarıda üşütürmüş insanı.

Anlatırken susmayı öğrendim sayende.
Çünkü her dinleyen şifa olmaz;
bazıları duydukça ağırlaştırır.
Kalbim, kendini emanet ettiği yerde
bir yük daha buldu.

Şimdi dertlerim aynı, ama anlatacak kimsem yok.
Belki de bu bir kayıp değil;
insan bazen yalnız kalınca neyin gerçek yük,
neyin sadece kalabalık olduğunu anlıyor.