Yüreğimde Biriken Sorular

Beynime bir sarkaç gibi vuruyor sorular, Hangi yanlışın bedelidir yaşadığım bu yollar? Nerede kaybettik kendimizi, hangi mevsimde solduk? Biz mi hayata yenildik, yoksa zamana mı yorulduk?

Hangi el bozdu kaderin yazılmış satırlarını, Kim susturdu içimizdeki umut çığlıklarını? Bir ömürdür taşıyoruz içimizde nice yarayı, Kim bilir kaç kez yuttuk gözlerimizdeki feryadı?

Kalbimde yıllardır kabuk bağlamış yaralar var, Her biri ayrı bir hikâye, her birinde bin ah var. Dışarıdan bakıldığında dimdik duran bir bedenim, Oysa içimde yıkılmış, sessizce ağlayan bir ben'im.

Ödüm kopuyor bazen, geçmiş yeniden konuşacak, Yıllardır susturduğum ne varsa bir gün taşacak. Biriktirdiğim acılar kapımı çalıp duracak, Ve en derin yaralarım yeniden kanayacak.

Ne çok şey saklamışız bir tebessümün ardında, Kaç gece sabah etmişiz gözyaşının koynunda. Kimse bilmez hangi yükü hangi yürek taşımış, Kimse görmez hangi insan içinden kaç kez yıkılmış.

Belki de hayat dediğin, biraz eksilmekmiş insan, Bir yanın hep geçmişteyken geleceğe yürümekmiş zaman. Her düşüşte bir şeyleri kaybedip yeniden doğrulmak, Kırıldığın hâlde kalbini kötülüğe kapatmamakmış.

Artık sormuyorum kendime, kim suçlu, kim haklı diye, Her yaranın bir hikâyesi var, her suskunluğun bin nedeni. Varsın geçmiş konuşsun, varsın hatıralar kanasın, Ben yine de insan kalayım, dünya ne yaşatırsa yaşatsın.

Çünkü en büyük yorgunluk bedenin değil, ruhun yorgunluğu, En ağır yük, insanın kendi içinde taşıdığı suskunluğu. Ve bir gün bütün sorular cevabını bulmasa bile, İnsan barışmalı kendisiyle, en sonunda kendi kalbiyle.