► Bazen insanın içi içine sığmaz bugün bende öyleyim ama içim içime neden sığmıyor bunu da bilemiyorum sanırım kendi bataklığımda boğuluyorum.

O bazen dediğin şeyin hissiyatı bende her an, yoğunluğunu bunu hak edecek şeyler üzerine verebilirsin. Kağıtlara, kitaplara, sohbeti sana "seni" getirecek insanlara. İnsanın boğulduğu, bataklıkta olduğu felan yok da başa gelince baş bulanıyor tabi. Göze bi'perde çekiliyor, soluklaşıyor her şey, yabancılaşıyor insan kendine bile. Ben böyle anlarda tedaviyi bunu/bu hissedileni iliklerine kadar yaşayan şairlerde, o şairlerin şiirlerinde buluyorum. Anlayacağın yaranın daha çok üzerine gidiyorum, malum yara deşilmedikçe/can hakkıyla yanmadıkça velhasıl kış yaşanmadıkça yaz gelmiyor. Misal terapinin en güzelini Hz.Mevlana'da, şifayı da Hz.Mevlana'yı Mevlana yapan Rabb'da bulabilirsin. "Kuyu dibinde kaldım diye kırılma, belki oradan bile bi'kapı açılır. Yusuf kuyudan sultan oldu unutma."