İnsan, yürüdüğünü zanneder…
Oysa çoğu zaman sürüklenir.
Hevesle çıktığı yollar, güvendiği omuzlar, tutunduğu sözler bir bir eksilirken,
kalabalıklar içinde yapayalnız kaldığını sanır.
İşte tam orada başlar hakikat konuşmaya.

Yol uzadıkça yük hafifler.
Çünkü insan anlar ki;
taşıdıklarının çoğu kendine ait değildir.
Kırgınlıklar, beklentile... Devamını Gör

Gönülde kara
Yara ki baht kara
Derd ben isem
Baht kara
Talih kara
Yara kurum
Yiğidi derd öldürür idiyse
Ölümediysem
Ne Allah yar bana ne baht
Ölümediysem
Ziyan hak ki bana
Çırpın denizlerinde
Çıkmaz yarandan o kurum
Bakmaz yüzüne yarayı veren
İstediğin yüzünde paramparça çarpılır
Umudun aşşağılık bir divriz dilencisi
Hayatın um... Devamını Gör

Yani yapay mapay! İnsanı mutlu ediyor mu bence ediyor! Yalnız ne kadar ciddiye aldığınıza veya ne kadar eğlendiğinize göre bu değişebilir:) Tony montana ve Elvira Hancock havasına girme sürenizle etkisinden çıkma sürenizin arasında çok zaman olmamalı. Aksi durumda üzülebilirsiniz. Yapayzekâ destekli şarkılar, videolar, resimler fazlasıyla hayatımız... Devamını Gör

Allah seni sevmeyi nasip etti
ama seni etmedi.
Kalbime düşen dua kabul oldu,
kaderime düşen isim olmadın.

Sevdim…
karşılık beklemeden,
sahiplenmeden,
“benim” demeden.
Çünkü bazı sevgiler
sadece sevilmek içindir,
yaşanmak için değil.

Yanımda olmayışını
eksiklik saymadım;
belki de imtihandı bu,
kalbin sabrını ölçen.

Seni bana ver... Devamını Gör

Allah seni bir şeyden kurtardıysa, oraya dönme.
Çünkü O, senin görmediğini gördü; senin dayanırım sandığına, kalbin dayanamadı. Bazen bir insan, bazen bir alışkanlık, bazen de seni Allah’tan uzaklaştıran bir yol… Her ne ise, kurtuluş asla tesadüf değildir.

İnsan çoğu zaman kaybettiğine üzülür ama kaybettiği şeyin aslında bir bela olduğunu fark ... Devamını Gör

Eskiden anlamak isterdin,
her kelimenin ardını kazır,
her suskunluğu bir cümleye yormaya çalışırdın.
İnsan anlasın diye
kendini parça parça anlatırdın.

Şimdi susuyorsun.
Çünkü öğrendin…
Anlatmak yorar,
dua hafifletir.

Eskiden kalbini insanlara emanet ederdin,
yanlış anlaşılınca kırılırdın.
Şimdi kalbini secdeye bırakıyorsun,
çünkü ö... Devamını Gör

Gökyüzüne her baktığımda bir dua yükseliyor içimden.
“Allah’ım onu güzel yerde tut…”
Çünkü sen dünyada çok yoruldun baba. Çok çabaladın, çok mücadele ettin. Hayatın yükünü ömrün boyunca sırtında taşıdın. Belki bu yüzden kalbim acısa da bir yanım huzur bulmanı istiyor. Ama kabul etmesi zor olan şey şu; ben sensiz yapamıyorum. Dualarım senin için, ... Devamını Gör

Zaman geçtikçe yokluğunun ağırlığı azalmıyor aslında, sadece ben taşımayı öğreniyorum. İnsan acıyı sırtına yük gibi almıyor bir süre sonra… Onu kalbinin içine yerleştiriyor. Bir parçan oluyor. Sen de benim bir parçam oldun artık baba… Başımı göğsüne yaslayamam belki, ama başımı yüreğimin içine koyduğumda oradasın. Sessiz ama var, görünmez ama hisse... Devamını Gör

Bazen geri dönüp o güne takılıyor aklım. O gün… İçimde tuhaf bir sıkıntıyla uyandığım, havanın olduğundan daha ağır göründüğü, kalbimin sebebini bilmeden daraldığı o gün… İnsan bazı günlerin kader günleri olduğunu sonradan anlıyor. Telefon çaldığında kalbim yerinden fırlayacak gibi olmuştu. Sesler birbirine karışmış, kelimeler anlamını kaybetmişti.... Devamını Gör

Mezarlıkta otururken rüzgâr hafif hafif esiyor. Ağaçların dalları hüzünle sallanıyor sanki. Etraf sessiz ama içimde fırtınalar var. Toprağın üstündeki küçük çiçeklere dokunuyorum. “Üşüyor musun?” diye soruyorum, sanki cevap verecekmişsin gibi. Saçma belki, ama kalbim konuşmak istiyor. Sessizlik bile bana seni hatırlatıyor.
Bir ara gözlerimi kapatı... Devamını Gör

Zamanın akışı bazen sessiz, bazen çığlık gibi… Ama benim için hep aynı noktada duruyor: Senin gittiğin gün. O günden sonra hayat ikiye bölündü aslında… “Sen varken” ve “sen yokken” diye. İnsanın içindeki boşluğu dolduracak hiçbir şey yokmuş meğer. Yaşamak devam ediyor görünse de ruh aynı yerde kalıyor. Ben de o günün kapısında kalmış bir çocuk gibi... Devamını Gör

Hayat bazen insanın kalbine ağır bir yük bırakır, nefes alırken bile varlığını hissettiğin bir boşluk… İşte benim en büyük boşluğum sensin. Zaman geçiyor, takvim yaprakları değişiyor, şehir aynı kalabalıkla yaşamaya devam ediyor ama benim içimdeki sessizlik hiç değişmiyor baba. İnsan büyüdükçe değil, kaybettikleri çoğaldıkça olgunlaşıyormuş. Ben bu... Devamını Gör

Adını her andığımda içimde hem sızı hem sıcaklık aynı anda büyüyor. Yokluğun sessiz ama çok ağır… İnsan babasını kaybedince dünyası eksiliyor, nefesi yarım kalıyor, gülüşünün tonu bile değişiyor. Ben de öyle oldum baba… İçimde hep yarım kalan bir çocuk, hep sana sarılmak isteyen bir evlat var.
Sen gittikten sonra anladım; insanın sırtını dayadığı ... Devamını Gör

Bu satırları sana yazarken elim titriyor. Çünkü seninle konuşmak artık sadece içimde oluyor, dudaklarım değil kalbim konuşuyor. Oysa ben seninle konuşmayı hep çok severdim. Sesinin sakinliğini, kelimelerinin sıcaklığını, susarken bile anlattığın şeyleri… Şimdi hepsi hatıra, hepsi kalbimin bir köşesinde yaşayan koca bir dünya…
Sen gittin gidelim ba... Devamını Gör

En büyük cümleleri sessiz insanlar kurarmış… Sen de öyleydin baba. Çok konuşmazdın belki ama her susuşunun içinde bir dünya vardı. Bir bakışın nasihat, bir dokunuşun dua gibiydi.
Senin yanındayken fark etmiyormuş insan…
Sıradan görünen günlerin aslında en değerli anılar olduğunu…
Birlikte içilen çayın bile ne kadar kıymetli olduğunu…
Şimdi bir ... Devamını Gör

Bazen bir kelimenin ağırlığı insanın bütün hayatına yayılır. “Baba” kelimesi de öyle… Söylerken içimde koskoca bir dünya canlanıyor. Gittiğin günden beri, yani 7 Temmuz’dan beri, içimde bir takvim yaprağı hiç kopmadı. Günler geçiyor, aylar geçiyor, hatta yıllar bile geçiyor belki ama ben o yaprağı kıramıyorum. Çünkü oraya senin son dokunuşun sinmiş... Devamını Gör

Adını söylediğimde bile içimde bir yer küçülüyor, bir yer büyüyor; küçülen taraf çocukluğum, büyüyen taraf acım oluyor sanki. Yüreğimin en derin yerine kazınmış bir tarih var artık: 7 Temmuz… İnsan bir günü bu kadar unutmak isteyip de bu kadar iyi hatırlayabilir mi? Hem kaçmak istiyorum o günden, hem de tüm detaylarıyla içimde saklıyorum. Çünkü sen... Devamını Gör

Baba…
Adını söylediğim her an, içimde bir kapı açılıyor sanki. İçinde çocukluğumun saklandığı, kokunun duvarlara sinmiş olduğu, sesinin yankılandığı bir oda… Kapıyı her açışımda aynı şey oluyor: burnumun ucuna kadar bir sızı geliyor, boğazım düğümleniyor ve kalbimin bir yerinde “eksik” kelimesi yankılanıyor. 7 Temmuz sadece bir tarih değil, içime ... Devamını Gör

Rabbim, 7 Temmuz’da senden emanet aldığın babamı rahmetinle sar. Ona dünyada eksik kalan huzuru orada fazlasıyla ver. Günahlarını affet, mekânını nurlandır. Onu nurunla, sevginle, rahmetinle karşıla…
Babam…
Biliyorum, bu dünya artık sensiz, ama sen yok olmadın. Sadece başka bir aleme geçtin. Benim kalbimde, dualarımda, anılarımda yaşamaya devam e... Devamını Gör

O GÜN DÜNYAMIN DURDUĞU AN
Bazı günler vardır…
Takvimde sıradan bir tarih gibi dursa da
İnsanın ömrüne kazınır,
Silinmez, unutulmaz, iyileşmez.
Benim için o gün, işte tam da böyle bir gündü.
Sabah her şey normal gibi görünüyordu.
Güneş doğuyordu, insanlar koşuşturuyordu…
Hayat sanki hiçbir şey olmamış gibi akıyordu.
Ama içimde bir yer, saba... Devamını Gör