Sevgi bir anda doğar bazen,
Ama güven, Bin kez sınanarak kalır.

Sevmek kalbin işidir,
Çabuk ısınır, çabuk yanar.
Güvenmek ise aklın ve vicdanın,
El ele tutuştuğu yerdir.
Kolay kurulmaz,
Kolay da yıkılmaz.

İnsan severken hayal eder,
Güvenirken dayanır.
Sevgi sözle çoğalır belki,
Ama güven sessizlikte belli olur.
Yanındayken değil,
Y... Devamını Gör

İçinde kopan fırtınayı
Kapı aralığından anlatmaya çalışmak…

Sözlerini kısarsın,
Sesini inceltirsin,
Derdini bile utandırırsın.
Çünkü iyi geldiği kadar
Uzaklaşmasından da korkarsın.

Yanında susmayı öğrenirsin,
Susmanın iyilik sayıldığı yerde.
Bir “nasılsın”a
Koca bir hayat sığdırıp
“İyiyim” dersin mecburen.

En çok da şunu yakar ins... Devamını Gör

İnsan kalabalıkta kaçmayı, yalnızlıkta yüzleşmeyi öğrenir. Gürültü, düşünceleri susturur; sessizlik ise onları sıraya dizer. O yüzden bazı insanlar müziği açıp kalabalığa karışırken, bazıları ışığı kapatıp kendine doğru yürür.

Yalnız kalmayı seçen insan, artık kaçacak yerinin kalmadığını bilen insandır. Dertlerini oyalayarak değil, dinleyerek ha... Devamını Gör

Ne söylesem ne yazsam az kalır sana İstanbul. İçimde sana söylemek istediğim tonlarca iltifat var. Mürekkebim yetmez korkusuna, çoğunu içimde saklıyorum. ... Devamını Gör

Para… İlk başlarda avuçlarımızda tuttuğumuz küçük, soğuk bir metaldi. Karın doyurmak, sırtı giydirmek, başını sokacak bir dam bulmak için. Araçtı. Sadece bir araç. Bir nehrin karşı kıyısına geçmek için kullandığın, sonra bıraktığın bir sal gibi.

Sonra… Sonra o sal, birden gemin oldu. Üzerine bayraklar çektin, kuleler diktin. Onunla övündün. ... Devamını Gör

Sabah yine sensiz uyandı ev,
perdeler aynı ışığı aldı
ama içeri senin adın girmedi.
Kahve yaptım,
iki kişilik alışkanlıkla
tek başıma oturdum masaya.

Meğer insan
birinin yokluğunu değil,
varlığına alıştığı şeyleri özlüyormuş:
bir sesin araya girmesini,
bir bakışın günü toparlamasını,
bir gülüşün akşamı tamamlamasını.

Onsuz geçen saa... Devamını Gör

Korkuyorum.
Ona âşık olmaktan korkuyorum. Bunu yüksek sesle söyleyemediğim için değil; içimde söylediğimde bile yankısı fazla geldiği için. Çünkü bazı hisler vardır, adı konduğu an büyür. Büyüdüğü an da insanın içini daraltır.

Ona âşık olmaktan korkuyorum; çünkü bu korku, hissetmediğim bir şeyden değil, fazlasıyla hissettiğim bir ihtimalden doğ... Devamını Gör

Bir gün ikimizden biri,
diğerinin cenazesine gelip
gitme diye yalvaracaktır.
Ne tuhaf…
Yaşarken söylenemeyen cümleler,
ölümün eşiğinde dile gelir hep.

Tabutun başında dizler çöker,
gurur susar, mesafeler anlamsızlaşır.
“Biraz daha kalsaydın” denir,
“Keşke” kelimesi boğazda düğüm olur.
O gün, zaman acımasızdır;
ne geri sarar ne de özür ... Devamını Gör

İntihardan bahsedenleri ciddiye alın.
Çünkü bu sözler çoğu zaman bir tehdit değil,
taşıyamadıkları bir yükün fısıltısıdır.
İnsan, yaşamak isterken ölümü anıyorsa,
orada duyulmayı bekleyen bir acı vardır.

Bazıları açıkça söyler: “Dayanamıyorum.”
Bazıları şakayla örter, cümleyi gülüşe saklar.
Bazıları susar ama kelimeleri karanlıklaşır.
Hep... Devamını Gör

Seni çok sevdim.
Öyle çok ki, kalbim gözlerimin önüne geçti.
Gördüğüm her kusuru sevgiyle örttüm,
her sessizliği iyi niyetle yorumladım.
Gerçekler bağırırken ben fısıltılara inandım.

Seni sevmek,
gerçeği ertelemekti benim için.
Canımı acıtan davranışlarına “yorgunluk” dedim,
soğuyan sözlerine “geçici” diye tutundum.
Çünkü insan sevince,
... Devamını Gör

Ben sana bir sürü şey anlattım.
Çocukluğumu, korkularımı, geceleri uykumu bölen cümleleri…
Hangi kelimede sustuğumu, hangi bakışta dağıldığımı.
Yaralarımı gösterdim; pansuman olsun diye değil,
anlaşılayım diye.

Meğer sen dinlememişsin.
Sen ezberlemişsin.
Nerede incinirim, hangi söz beni çözer,
hangi sessizlikte çökerim…
Anlatılanları kal... Devamını Gör

Gel, eskisi gibi olalım…
Ne sen beni tanı, ne de ben seni.
Çünkü tanımak yük getiriyor,
Bilmek kırıyor,
Hatırlamak yaralıyor.

En güzeli ilk hâlimizdi belki;
Adını bilip hikâyeni bilmediğim,
Gözlerine bakıp geçmişine dokunmadığım zamanlar.
O zamanlar susmak bile incitmiyordu.

Tanıdıkça öğrendim nereden kırıldığını,
Öğrendikçe dikkat et... Devamını Gör

Bir alışkanlık değil bu; bırakınca eli titreyen bir kalp hâli.
Adını anmasam bile cümlelerimin arasından sızan,
Susarken bile içimde konuşan bir yokluk.

Ben seni sevmeyi bir ihtiyaç sanmadım hiç,
Meğer nefes gibiymiş; fark etmiyorsun ama kesilince anlıyorsun.
Gittiğin yerlerde ben eksildim,
Kaldığım her yerde sen çoğaldın.

Bu bağımlılık ... Devamını Gör

Kendime not:
Senin toprağın sağlam çiçeğim sen her iklimde yeşermenin bir yolunu bulursun .... Devamını Gör

gözleriniz efendim
sözlerinizden daha çok iz bırakıyor yüzümde
çoğu zaman ne konuştuğumu anlamam
k. bakmayın efendim sizi hiç alakadar etmez
düşünüyorumda bazı kararların
hayatımda kritik önemi çok ucuz
düşünüyorum efendim
bu herkesin ucuzluğu
görünmeyen şeylerin ardına süpriz kolaylıkları bırakmıştım
görüyorum ki efendiler
sevgim dü... Devamını Gör

Kalemlerini elime değil, sırtıma bastılar. Sustuklarımı cümle yaptılar, yaralarımı başlık. Bilmediklerinden değil; en iyi bildikleri yerden vurdular. Çünkü insanı en çok, kapısını anahtarıyla açanlar incitir.

Güven dediğin şey, insanın zırhını çıkarmasıdır. Ben çıkardım. Onlar baktı. Sonra o zırhı bana karşı kullandılar. Her gülüşümden bir açık,... Devamını Gör

Kusur sökük gibidir. Göreni de olur, öreni de.
Kimi gözünü diker oraya, ipliğin kaçtığı yere bakar; kimi eline iğneyi alır, sessizce onarmaya koyulur. Çünkü insanın niyeti bakışında saklıdır. Aynı kusur, birine malzeme olur yargılamaya; bir başkasına vesile olur merhamete.

Herkesin üzerinde bir yerden atmış dikişi vardır. Hayat, aceleyle dikilm... Devamını Gör

Varlığımı bir elin tutuşuna, bir sesin kalışına emanet etmedim. Ben, kalbimi fani duraklara bağlayacak kadar kendimden vazgeçmedim.

Ayrılıklar can yakar, evet. İnsanı eksiltir, sessizleştirir, içini uzun gecelere böler. Ama öldürmez. Çünkü ölüm, terk edilişle değil
insanın kendini inkâr etmesiyle başlar.

Giden giderken sandığı kadar büyük de... Devamını Gör

İnsan, yürüdüğünü zanneder…
Oysa çoğu zaman sürüklenir.
Hevesle çıktığı yollar, güvendiği omuzlar, tutunduğu sözler bir bir eksilirken,
kalabalıklar içinde yapayalnız kaldığını sanır.
İşte tam orada başlar hakikat konuşmaya.

Yol uzadıkça yük hafifler.
Çünkü insan anlar ki;
taşıdıklarının çoğu kendine ait değildir.
Kırgınlıklar, beklentile... Devamını Gör

O gün, canımı yakanın acıtmaktan ibaret olmadığını anladım.
Sanki önümde bir tabak vardı ve ben, kaşıkla cam parçalarını yiyordum.
Her lokma boğazımı kesiyor, her yutkunuş içimde yeni bir kanama açıyordu.
Ama kimse görmüyordu. Çünkü bu acı ses çıkarmaz, kanı dışarı akıtmazdı.

İnsan bazen susarak ölür.
Bazen de güçlü görünmek adına, parçalanm... Devamını Gör