Bazı şeyler, zaten çoktan ölmüştür.
Nefesi kesilmiş, anlamı terk etmiş, ruhu çekip gitmiştir.
Geriye sadece şekil kalır; konuşan ama duymayan, bakan ama görmeyen, yaşayan ama hissetmeyen bir beden.

Bir cesedi öldürmeye çalışmak,
gerçeği inkâr etmektir aslında.
“Belki canlanır” umuduyla vurulan her darbe,
öldürmekten çok kendini yormaktır.
... Devamını Gör

Uçmayı öğrenemeyenler
gökyüzüne küs olur önce,
sonra yükseğe çıkan her kalbi
taşlarlar sessizce.

Kendi korkusunu rüzgâr sanır,
başkasının cesaretine fırtına derler.
Yürümeye razı olanlar,
uçanları delilikle suçlar.

Oysa kanat kırmak marifet değil,
marifet yaralıyken bile uçabilmekte.
Karanlıkta kalanlar,
ışığı söndürürse gündüz olaca... Devamını Gör

Bazı günler var ki nefes almak bile ağır geliyor. Sanki dünya dönüyor ama ben olduğum yerde kalıyorum. Herkes bir şeylere yetişiyor, herkesin bir telaşı var ama benim içimde tek bir şey büyüyor: sessizlik… Sen gideli içimde hiç susmayan bir sessizlik var. Gürültüsü yok ama ağırlığı var. Öyle bir ağırlık ki omuzlarım çöküyor, kalbim daralıyor, gözle... Devamını Gör

Ve sonra, mezarlıktan çıkarken fark ettim; aslında buraya sadece bir taşın başına gelmiyordum. Kendimle yüzleşmeye, içimdeki o çocukla konuşmaya geliyordum. Yıllardır büyümeye zorlanan, “güçlü ol” denilen ama içten içe yorulan o küçük kız, babasının yokluğunda bir türlü nereye sığınacağını bilemeyen o parça… Yürürken ayaklarım ağırlaşıyor, sanki he... Devamını Gör

Mezarlıkta otururken rüzgâr hafif hafif esiyor. Ağaçların dalları hüzünle sallanıyor sanki. Etraf sessiz ama içimde fırtınalar var. Toprağın üstündeki küçük çiçeklere dokunuyorum. “Üşüyor musun?” diye soruyorum, sanki cevap verecekmişsin gibi. Saçma belki, ama kalbim konuşmak istiyor. Sessizlik bile bana seni hatırlatıyor.
Bir ara gözlerimi kapatı... Devamını Gör

Bugün hava tuhaftı… Ne tamamen güneşliydi, ne tamamen karanlık. Sanki gökyüzü bile karar verememişti. Belki de içim gibi… Ne ağlayabiliyor, ne de tamamen susabiliyordu. Rüzgâr hafif hafif esiyor, yapraklar usulca kıpırdıyor, dünya normal akıyordu. Ama benim içimde zaman, o günden beri hep aynı yerde duruyordu.
Yürüdüm.
Sessizce…
Yüreğimde ağır b... Devamını Gör

Adını söyleyince bile boğazımı düğümleyen, nefesimi yarıda bırakan o kelime. Dünyanın en sade kelimesi belki ama içindeki yük, içindeki anlam bir ömürlük. Ben 7 Temmuz’un yalnız bir tarihi olmadığını, bir kalbin yarıldığı gün olduğunu o gün anladım. Takvim orada duruyor, sayfalar düşüyor ama benim içimde o gün hiç bitmiyor.
Eskiden hayat hep koşuy... Devamını Gör

Sen gideli hayatım ikiye ayrıldı. Birincisi sen varken yaşayan, cesareti olan, korksa bile güvende hisseden ben…
İkincisi ise sen gittikten sonra kalbinin bir yanı hep yarım, hep eksik yaşayan ben…
Bazen düşünüyorum…
İnsan birini kaybedince gerçekten mi kaybediyor yoksa sadece ona dokunma ihtimalini mi kaybediyor? Çünkü sen aslında içimde yaşıyo... Devamını Gör

Bazen gökyüzüne bakıyorum, sanki seninle orada buluşuyormuşum gibi. Bulutların arasında bir yerdesin gibi geliyor. Rüzgâr eserken sesini duyacakmışım gibi bir his. İnsan sevdiklerini toprağa bırakıyor ama kalbinden çıkaramıyor. Sen gökyüzüne yazılmış bir isim gibisin; silinmiyor, yağmur yağsa bile, zaman geçse bile…
Keşke bir günlüğüne gelebilseyd... Devamını Gör

Bu satırları sana yazarken elim titriyor. Çünkü seninle konuşmak artık sadece içimde oluyor, dudaklarım değil kalbim konuşuyor. Oysa ben seninle konuşmayı hep çok severdim. Sesinin sakinliğini, kelimelerinin sıcaklığını, susarken bile anlattığın şeyleri… Şimdi hepsi hatıra, hepsi kalbimin bir köşesinde yaşayan koca bir dünya…
Sen gittin gidelim ba... Devamını Gör

Babam…
Bu dünyaya gelişimin ilk anlamı, adını öğrenmeden önce sesini tanıdığım insan, yürümeyi bilmeden gölgesinin ardına sığındığım dağım… 7 Temmuz’un acısı hâlâ içimde yeni bir yaraymış gibi sızlıyor. Aradan zaman geçse de hiçbir takvim yaprağı senin yokluğunu eskitemiyor. Çünkü bazı insanlar “geçmiş” olmaz, bazı insanlar “anı” olmaz; bazı insan... Devamını Gör

İnsan, nefes alarak değil; severek yaşar. Kalbi atan herkes hayattadır sanılır ama sevmeden yaşayanlar, yalnızca zamana katlanır. Çünkü sevgi, ruhun gıdasıdır; alınmadığında beden ayakta kalsa da insanın içi yavaş yavaş çöker.

Sevmemeyi güç sananlar yanılır. Asıl cesaret, incinme ihtimaline rağmen sevebilmektir. Sevmek, zayıflık değil; insan kal... Devamını Gör

Sessizliğin içinde yankılanan bir soru var,
Birbirimize bakarken sanki zamanı ölçüyoruz.
Kalplerimiz aynı anda çarpıyor belki hâlâ,
Ama farklı acılarla ölüyoruz, biliyor musun?

İkimizin de ölmesine ne kadar var,
Bir gülüş kadar mı, bir ihanet kadar mı?
Bir dua eksikliği mi ayıracak bizi,
Yoksa çoktan öldük de farkında değil miyiz?

Bir z... Devamını Gör

Günümüz dünyasında maalesef ki derin bir sosyal çürüme yaşanıyor. Bu çürüme; sadece ahlaki değerlerin zayıflamasıyla değil, insanın insana olan güvenini kaybetmesiyle, sevginin yerini çıkar ilişkilerinin almasıyla ve samimiyetin yerini gösterişin doldurmasıyla kendini gösteriyor.

Artık insanlar birbirini anlamaktan çok, birbirini yargılamayı ter... Devamını Gör

Kulenin duvarları paramparça olurken dört gölge suret, kızların karşısında belirdi. Her biri tıpkı onların yüzüydü ama gözleri simsiyah, ifadeleri soğuk ve acımasızdı.
Zeynep’in gölgesi öne çıktı. Gözleri öfkeyle yanıyor, dudakları alaycı bir gülümseme taşıyordu.
— Sen cesur olduğunu sanıyorsun, ama aslında öfkenin kölesisin. Her adımın intikam i... Devamını Gör

Kristalden yayılan ışık, gölgenin karanlığına çarpınca bütün salon bir anda sarsıldı. Duvarlardaki taşlar çatırdadı, tavandan damlalar düşmeye başladı. Dört kız sembollerini sıkıca kavramış, ellerinden çıkan ışığı birleştirmişti. Ama gölge, onların ışığına karşı koyarken, zihinlerine daha derin darbeler vuruyordu.
Zeynep’in gözlerinin önüne babası... Devamını Gör

Tapınaktaki ışık hüzmesinin içinde, dördü birbirine sıkıca tutunmuştu. Harita parçaları, defter ve taş, hepsi birlikte parlıyordu. Şeyma Nur, taş tablete dokunduğunda eski yazıtlar yavaşça okunaklı hâle geldi:
“Dört kalp birleşirse, hazinenin gerçek gücü açığa çıkar.”
Sefa Nur, derin bir nefes aldı:
— Yani… biz dört kişiyiz. Birleşmezsek kimse a... Devamını Gör

Dört kız, küçüklükten beri ayrılmaz bir dostluğun halkalarıydı: Şeyma Nur , Beyza Nur , Sefa Nur ve Emine. Hepsi farklı karakterlere sahipti ama bu farklılıklar onları birbirine daha da sıkı bağlamıştı. Sefa Nur, grubun lideri gibiydi; gözü pek, biraz da asi ruhluydu. Şeyma Nur daha sakin, düşünceli, kitaplara sığınan bir yapısı vardı. Beyza Nur ... Devamını Gör

Yaşarken mutlu olmaya bak, derim sana
çünkü zamanın cebinde kum gibi akar,
gülüşler biriktir ki geceyi ısıtsınlar,
ve sessizlik geldiğinde yalnızlığın gölgesi hafif olsun.

Bir parça güneş kapının eşiğine konuk olsun,
çay fincanında geçmişin acısı çözünsün yavaşça;
sevdiğin bir şarkıyı tekrar tekrar söyle,
ellerinle dokunamadığın anıları ka... Devamını Gör

Artık aklımda değilsin,
gözlerimde dolaşan hayalin silindi,
ama her mısranın kıyısında
senin adın yankılanıyor sessizce.

Kalbim seni unutmaya yeminli,
ama kalemim söz dinlemiyor,
her kelimenin gölgesinde
yine sen doğuyorsun, usulca.

Hatıralar zihnimden düştü belki,
ama dizelerimde kök saldın,
rüzgâr gibi hafif,
ateş gibi kalıcı.

Ş... Devamını Gör