Batı, dünyaya insan hakları dersi vermeye bayılır. Haritalara parmağını bastığı yerlerde hemen "demokrasi eksikliği" görür, "medeniyet götürme" telaşına düşer. Fakat iş kendi arka bahçesine gelince, o keskin gözler miyoplaşır, o yüksek ses birden kısılır.

Avustralya'da kilise bahçelerine gömülen yüzlerce yerli çocuğun hik... Devamını Gör

Anne büyüdüm, büyüdüm, kaybettim anne. 30'undan sonra hayatı anlayanlar mutlu olmaz, mutluluk rolü yapabilir ama mutlu olmaz. Yürüyorum bir dram, bakıyorum bir dram, düşünüyorum o da bir dram. Nefes aldıran oksijen bile travmalı, niye böyle acılı bir yerinden görüyorum bu hayatı. Ne çok büyütüyorum bazen karın ağrılarımı, ne çok takıyorum kalbime e... Devamını Gör

Bu hayatta yaşadığım hiçbir şeyden
pişman olmadım, olamam.
Çünkü her acı bana bir isim verdi,
her kayıp içimde bir yön buldu.

Düştüysem yer bana yabancı değildi,
kalkmayı öğrendiğim yerdi.
Yanıldıysam kalbimle yanıldım,
hesapla değil, cesaretle.

Sevdim…
Karşılığı eksik kalsa da
niyetim tamdı,
insanı insan yapan yerden.

Yaşadıkları... Devamını Gör

Her insan kendi hikâyesinin kalanıdır,
Giden cümlelerin ardında suskun bir nokta.
Ne tam anlatabildiği acılar vardır
Ne de anlatmaya gücünün yettiği sevinçler.

Bazıları satır aralarında büyür,
Okunmadan geçilmiş yaralarla.
Bazıları yüksek sesle yaşar
Ama en çok içinden eksilir.

Herkes bir yerinden yarımdır hayata,
Bir fotoğrafta kesilm... Devamını Gör

İnsan kalabalıkta kaçmayı, yalnızlıkta yüzleşmeyi öğrenir. Gürültü, düşünceleri susturur; sessizlik ise onları sıraya dizer. O yüzden bazı insanlar müziği açıp kalabalığa karışırken, bazıları ışığı kapatıp kendine doğru yürür.

Yalnız kalmayı seçen insan, artık kaçacak yerinin kalmadığını bilen insandır. Dertlerini oyalayarak değil, dinleyerek ha... Devamını Gör

Para… İlk başlarda avuçlarımızda tuttuğumuz küçük, soğuk bir metaldi. Karın doyurmak, sırtı giydirmek, başını sokacak bir dam bulmak için. Araçtı. Sadece bir araç. Bir nehrin karşı kıyısına geçmek için kullandığın, sonra bıraktığın bir sal gibi.

Sonra… Sonra o sal, birden gemin oldu. Üzerine bayraklar çektin, kuleler diktin. Onunla övündün. ... Devamını Gör

Sabah yine sensiz uyandı ev,
perdeler aynı ışığı aldı
ama içeri senin adın girmedi.
Kahve yaptım,
iki kişilik alışkanlıkla
tek başıma oturdum masaya.

Meğer insan
birinin yokluğunu değil,
varlığına alıştığı şeyleri özlüyormuş:
bir sesin araya girmesini,
bir bakışın günü toparlamasını,
bir gülüşün akşamı tamamlamasını.

Onsuz geçen saa... Devamını Gör

Anısı işsizliktir
Acısı bilincidir
Bıçağı gözyaşlarıdır kurumakta olan
Gülemiyorsun ya, gülmek
Bir halk gülüyorsa gülmektir
Ne kadar benziyoruz Türkiye'ye Ahmet Abi.
Bir güzel kadeh tutuşun vardı eskiden
Dirseğin iskemleye dayalı
?si=w_-OX8zVYLzRz6Gr... Devamını Gör

Korkuyorum.
Ona âşık olmaktan korkuyorum. Bunu yüksek sesle söyleyemediğim için değil; içimde söylediğimde bile yankısı fazla geldiği için. Çünkü bazı hisler vardır, adı konduğu an büyür. Büyüdüğü an da insanın içini daraltır.

Ona âşık olmaktan korkuyorum; çünkü bu korku, hissetmediğim bir şeyden değil, fazlasıyla hissettiğim bir ihtimalden doğ... Devamını Gör

Bir gün ikimizden biri,
diğerinin cenazesine gelip
gitme diye yalvaracaktır.
Ne tuhaf…
Yaşarken söylenemeyen cümleler,
ölümün eşiğinde dile gelir hep.

Tabutun başında dizler çöker,
gurur susar, mesafeler anlamsızlaşır.
“Biraz daha kalsaydın” denir,
“Keşke” kelimesi boğazda düğüm olur.
O gün, zaman acımasızdır;
ne geri sarar ne de özür ... Devamını Gör

İntihardan bahsedenleri ciddiye alın.
Çünkü bu sözler çoğu zaman bir tehdit değil,
taşıyamadıkları bir yükün fısıltısıdır.
İnsan, yaşamak isterken ölümü anıyorsa,
orada duyulmayı bekleyen bir acı vardır.

Bazıları açıkça söyler: “Dayanamıyorum.”
Bazıları şakayla örter, cümleyi gülüşe saklar.
Bazıları susar ama kelimeleri karanlıklaşır.
Hep... Devamını Gör

Seni çok sevdim.
Öyle çok ki, kalbim gözlerimin önüne geçti.
Gördüğüm her kusuru sevgiyle örttüm,
her sessizliği iyi niyetle yorumladım.
Gerçekler bağırırken ben fısıltılara inandım.

Seni sevmek,
gerçeği ertelemekti benim için.
Canımı acıtan davranışlarına “yorgunluk” dedim,
soğuyan sözlerine “geçici” diye tutundum.
Çünkü insan sevince,
... Devamını Gör

Ben sana bir sürü şey anlattım.
Çocukluğumu, korkularımı, geceleri uykumu bölen cümleleri…
Hangi kelimede sustuğumu, hangi bakışta dağıldığımı.
Yaralarımı gösterdim; pansuman olsun diye değil,
anlaşılayım diye.

Meğer sen dinlememişsin.
Sen ezberlemişsin.
Nerede incinirim, hangi söz beni çözer,
hangi sessizlikte çökerim…
Anlatılanları kal... Devamını Gör

Herkese karşı dururdum da,
Bir tek sana karşı duramadım.

Çünkü insan sevdiğinden vazgeçmez,
Ancak sevdiği vazgeçerse susar.
Ben de sustum.
Kırıldığımı bağırarak değil,
Giderek anlattım.

Vazgeçiren sen olunca,
Kavgaya gerek kalmıyor.
İnsan kendini savunmuyor bile,
Sadece toparlanıyor içinden dağılanları
Ve sessizce çekiliyor.

Arkam... Devamını Gör

gözleriniz efendim
sözlerinizden daha çok iz bırakıyor yüzümde
çoğu zaman ne konuştuğumu anlamam
k. bakmayın efendim sizi hiç alakadar etmez
düşünüyorumda bazı kararların
hayatımda kritik önemi çok ucuz
düşünüyorum efendim
bu herkesin ucuzluğu
görünmeyen şeylerin ardına süpriz kolaylıkları bırakmıştım
görüyorum ki efendiler
sevgim dü... Devamını Gör

Kalemlerini elime değil, sırtıma bastılar. Sustuklarımı cümle yaptılar, yaralarımı başlık. Bilmediklerinden değil; en iyi bildikleri yerden vurdular. Çünkü insanı en çok, kapısını anahtarıyla açanlar incitir.

Güven dediğin şey, insanın zırhını çıkarmasıdır. Ben çıkardım. Onlar baktı. Sonra o zırhı bana karşı kullandılar. Her gülüşümden bir açık,... Devamını Gör

Varlığımı bir elin tutuşuna, bir sesin kalışına emanet etmedim. Ben, kalbimi fani duraklara bağlayacak kadar kendimden vazgeçmedim.

Ayrılıklar can yakar, evet. İnsanı eksiltir, sessizleştirir, içini uzun gecelere böler. Ama öldürmez. Çünkü ölüm, terk edilişle değil
insanın kendini inkâr etmesiyle başlar.

Giden giderken sandığı kadar büyük de... Devamını Gör

O gün, canımı yakanın acıtmaktan ibaret olmadığını anladım.
Sanki önümde bir tabak vardı ve ben, kaşıkla cam parçalarını yiyordum.
Her lokma boğazımı kesiyor, her yutkunuş içimde yeni bir kanama açıyordu.
Ama kimse görmüyordu. Çünkü bu acı ses çıkarmaz, kanı dışarı akıtmazdı.

İnsan bazen susarak ölür.
Bazen de güçlü görünmek adına, parçalanm... Devamını Gör

Bazı insanlar vardır; kırık dökük ruhları onarmayı görev bilir. Düzelmeyecek yaralara merhem olmaya çalışır, iyileşmeye niyeti olmayan kalpleri sırtında taşır. Onlar için başkasının acısı her zaman kendi acısından önce gelir. “Biraz daha sabredersem düzelir” der, “Biraz daha seversem iyileşir.” Oysa bilmez ki, iyileşmek istemeyen insanın yarası bul... Devamını Gör

Dünya bir sancıdır; adı konur ama dermanı zor bulunur.
İçine doğarsın, sesini duyurmadan ağlamayı öğrenirsin. İlk nefes, ilk acıdır zaten. Sonrası sadece çeşitlenir; kimi zaman eksilir, çoğu zaman derinleşir.

Bu sancı bazen insandır. En çok güvendiklerin dokunur yarana. Söylenmeyen sözler, tutulmayan sözlerden daha çok kanatır. Dünya, insana in... Devamını Gör