Konuşmadım,
çünkü haklı çıkacaktım.
Haklı olmak bazen
bir yarayı daha derin açmaktan başka
bir işe yaramaz.

Söyleseydim,
kelimelerim ağır gelecekti.
Gerçek, her kulağın taşıyabileceği
bir yük değildir.
Bazıları hakikati duymaktansa
yalanda huzur bulur.

Sustum.
Çünkü susmak,
karşımdakini değil
kendimi korumaktı.
Her doğru, her an ... Devamını Gör

Seni benim hayatıma uğratan kaderin de
Bir bildiği vardır elbet.
Her geliş rastlantı değil,
Her gidiş tamamlanmış bir cümledir belki de
Ruhun defterinde.

Zaman, bizi aynı satıra
Bilerek yazdıysa
Bir kelimen eksik olduğum içindir,
Ya da ben
Senin suskunluğuna denk düşen
Doğru sessizliktim.

Bazen bir insan
Ömürlük kalmak için gelmez;
... Devamını Gör

İnsan çoğu zaman yaşadığını sanır; oysa yaptığı, alıştığı günleri tekrar etmektir. Sabahlar birbirine benzer, kelimeler azalır, duygular güvenli bir mesafede tutulur. Çünkü insan çoğu zaman yaşamayı değil, zarar görmemeyi seçer. Cesaret ertelenir, sevgi ölçülür, kalp kendini koruduğunu sanarak geri çekilir. Hayat böylece sürer; eksilerek ama kopmad... Devamını Gör

Bir çağın eşiğinde durdu kalbim,
Göğsümde ateşten bir sancak gibi.
Adımı rüzgâra verdim,
Niyetimi göğe yazdım
Ve sevmeyi bir savaş bildim.

Ama kader,
Gerçek hisleri
Yanlış kalelerin kapısına götürdü.
Ben içimde ordu taşıyordum,
Onlar misafir sanıyordu sevgiyi.

Ben yeminle geldim,
Onlar hevesle karşıladı.
Ben kalıcıydım,
Onlar geçic... Devamını Gör

Hayatınızda iniş çıkışların olması seni korkutmasın. Düz bir çizgi, hayatı temsil etmez; hayat, kalp atışları gibidir. Bazen hızlanır, bazen yavaşlar, kimi zaman da seni endişelendirecek kadar düzensizleşir. Ama bil ki o ritim sürdükçe yaşam da sürer.

İnsan çoğu zaman sarsılmaktan korkar. Oysa sarsılmayan bir hayat, gelişmeyen bir hayattır. Düşü... Devamını Gör

Eğer yürüdüğün yolda hiç engel yoksa, durup düşünmen gerekir. Çünkü hayat, sadece düz yollardan ibaret olsaydı, kimse nereye gittiğini sorgulamazdı. Engel dediğin şey, yolun düşmanı değil; yolun öğretmenidir.

Taşlar ayağına takıldığında sabrı öğrenirsin. Yokuşlar nefesini kestiğinde gücünü tanırsın. Karanlık bastığında, içindeki ışığı fark eders... Devamını Gör

Bazı insanlar hayatımıza misafir olarak girer; iz bırakırlar ama kalıcı olmazlar. Gittikleri an, aslında bir şeyin bittiğini değil, bir şeyin tamamlandığını anlatırlar. Bu yüzden hayatından çıkmış insanları bir daha hayatına alma. Çünkü giden, sadece gitmemiştir; kalmamayı seçmiştir.

Unutma, ormanda bir ağacı ikinci kez gördüysen kaybolmuşsun de... Devamını Gör

Sadakatte çok güç bulunur,
sessizce taşır yükünü kalbin.
Bağırmaz, gösterişe sığınmaz,
ama en fırtınalı günde bile
yerinden oynamaz.

Herkes giderken
kalabilmektir asıl cesaret.
Çıkar varken değil,
çıplak hakikatte
yan yana durabilmektir.

Sadakat;
kolay zamanların değil,
zor anların aynasıdır.
Herkes sever gül açınca,
ama sadık ola... Devamını Gör

Gözlerin çok müsaitti sevilmeye,
bir durak gibiydi yorgun kalbime.
“Azıcık bakayım” dedim,
bakmak sandım;
meğer düşmekmiş adı bunun.

Bir bakışın
bütün cümleleri yarım bıraktı,
suskunluğum seni tamamladı.
Gözlerin konuşmuyordu belki
ama insan en çok
sessizlikte yakalanır aşka.

Ben kendimi kolluyordum,
sen gözlerini.
Ne ben hazırdım ... Devamını Gör

Hissedilen her şeye cümle kurulamıyor,
bazı duygular
dile gelince eksiliyor.
Kalpte tamam olan,
kelimede yarım kalıyor.

Bir bakış var mesela,
anlat desen anlatılmaz,
sus desen susmaz.
İçinde fırtına taşır
ama sesi yoktur.

Bazı acılar
adını duyunca incinir,
bu yüzden saklanır
sessizliğin en derin yerine.
İnsan susar,
çünkü konuşur... Devamını Gör

Sevmesine rağmen gitmek,
Bir erkeğin sırtlandığı en ağır yüktür.
Kalmak isterken dönmek,
Kalbinle değil, onurunla yürümektir.

Çünkü sevgi,
Diz çökmez saygının olmadığı yerde.
Bir bakışta küçülüyorsa insan,
Bir sözde yok sayılıyorsa emeği,
Aşk orada kendi mezarını kazar.

Erkek bazen susar,
Çünkü konuşursa kalır.
Kalırsa eksilir.
Eksi... Devamını Gör

Sizi sizden daha çok düşünenlere birlikte olun,
Sizin suskunluğunuzda cümle kurabilenlere…
Yorulduğunuzu fark edip
“Biraz dinlen” demeden omzunu uzatanlara,
Gücünüz bittiğinde sizi güçlü sanmayanlara.

Sizi sizden daha çok düşünenlere birlikte olun,
Mutluluğunuzu kıskanmayan,
Acınızı merak edenlere…
Gülüşünüzde kendine pay aramayan,
Gözya... Devamını Gör

Gözler yorgunsa,
Çaresi uyku değildir…
Çünkü bazı yorgunluklar
Kapanınca geçmez,
İçeride bir yerde
Uyanık kalır.

Ne kadar uyusan da
Dinlenmez bakışların,
Eğer gördüklerin
Kalbinden ağırsa.
İnsan en çok,
Görmek zorunda kaldıklarından yorulur.

Gözler anlatır;
Söylenemeyen cümleleri,
İçine gömülen çığlıkları,
Yutulan hayalleri…
O y... Devamını Gör

Zaman bazen geçmiyor sanıyorum;
oysa içimde usulca yer değiştiriyor.
Bir anın gölgesi,
bir cümlenin sızısı,
bir bakışın bıraktığı sıcaklık…
Hepsi sessizce yerini buluyor bende.

Kendime dönüp baktıkça görüyorum:
Değişen dünya değil,
dünyayı taşıyan yanım.
Bir mevsim içimde kımıldıyor;
ne tam kış,
ne tam yaz…
İkisinin arasında duran o i... Devamını Gör

Zaman geçtikçe yokluğunun ağırlığı azalmıyor aslında, sadece ben taşımayı öğreniyorum. İnsan acıyı sırtına yük gibi almıyor bir süre sonra… Onu kalbinin içine yerleştiriyor. Bir parçan oluyor. Sen de benim bir parçam oldun artık baba… Başımı göğsüne yaslayamam belki, ama başımı yüreğimin içine koyduğumda oradasın. Sessiz ama var, görünmez ama hisse... Devamını Gör

Zamanın akışı bazen sessiz, bazen çığlık gibi… Ama benim için hep aynı noktada duruyor: Senin gittiğin gün. O günden sonra hayat ikiye bölündü aslında… “Sen varken” ve “sen yokken” diye. İnsanın içindeki boşluğu dolduracak hiçbir şey yokmuş meğer. Yaşamak devam ediyor görünse de ruh aynı yerde kalıyor. Ben de o günün kapısında kalmış bir çocuk gibi... Devamını Gör

Hayat bazen insanın kalbine ağır bir yük bırakır, nefes alırken bile varlığını hissettiğin bir boşluk… İşte benim en büyük boşluğum sensin. Zaman geçiyor, takvim yaprakları değişiyor, şehir aynı kalabalıkla yaşamaya devam ediyor ama benim içimdeki sessizlik hiç değişmiyor baba. İnsan büyüdükçe değil, kaybettikleri çoğaldıkça olgunlaşıyormuş. Ben bu... Devamını Gör

Bugün hava tuhaftı… Ne tamamen güneşliydi, ne tamamen karanlık. Sanki gökyüzü bile karar verememişti. Belki de içim gibi… Ne ağlayabiliyor, ne de tamamen susabiliyordu. Rüzgâr hafif hafif esiyor, yapraklar usulca kıpırdıyor, dünya normal akıyordu. Ama benim içimde zaman, o günden beri hep aynı yerde duruyordu.
Yürüdüm.
Sessizce…
Yüreğimde ağır b... Devamını Gör

Akşam oldu. Gün bitti. Işıklar yandı, sesler çekildi, şehir yoruldu. Ben yine o koltuğun ucuna oturdum. Yorgunluğum bedenden değil, ruhtandı. Gün boyu güçlü duruyorum, kimse görmesin diye. Ama gece olunca kalbim maskesini çıkarıyor.
Masada eski bir fotoğraf duruyor. Sen varsın, ben varım… Yan yana gülüyoruz. O gülüşü izlerken fark ettim: Fotoğrafl... Devamını Gör

Sabah perdeden sızan solgun ışık yüzüme vurduğunda uyanmak istemedim. Dünya yeni bir güne başlıyordu ama benim günlerim hep yarım kalıyordu. Gözlerimi açtım, tavana baktım ve zihnimde yine aynı cümle yankılandı:
“Babam olsaydı şimdi ne derdi?”
Yatağın yanındaki küçük komodinin üzerinde duran saatin tik takları evi dolduruyordu. Zaman işini yapıyo... Devamını Gör