Bir gün ikimizden biri,
diğerinin cenazesine gelip
gitme diye yalvaracaktır.
Ne tuhaf…
Yaşarken söylenemeyen cümleler,
ölümün eşiğinde dile gelir hep.

Tabutun başında dizler çöker,
gurur susar, mesafeler anlamsızlaşır.
“Biraz daha kalsaydın” denir,
“Keşke” kelimesi boğazda düğüm olur.
O gün, zaman acımasızdır;
ne geri sarar ne de özür ... Devamını Gör

Bir alışkanlık değil bu; bırakınca eli titreyen bir kalp hâli.
Adını anmasam bile cümlelerimin arasından sızan,
Susarken bile içimde konuşan bir yokluk.

Ben seni sevmeyi bir ihtiyaç sanmadım hiç,
Meğer nefes gibiymiş; fark etmiyorsun ama kesilince anlıyorsun.
Gittiğin yerlerde ben eksildim,
Kaldığım her yerde sen çoğaldın.

Bu bağımlılık ... Devamını Gör

Mütemadiyen değişen bir haletiruhiye. İçimde binlerce ben var. Hepsini ayrı ayrı seviyor, bazen nefret ediyorum. Derin nefes alışverişlerde duruluyor düşünceler. Bir ‘es veriyor sonra başlıyor yeniden eseriklenmeye. Bir baharı bekleyen kumrudan, sonbahar yaprağı döken sarı kâğıt parçası oluveriyor. Tam üstüne basacağım! hışırtısı irkiltiyor. Yerden... Devamını Gör

Üç kere iç çektim şu dünyada,
Biri çocukluğumun yarım kalan dualarına,
Biri sevmenin hep erken,
Anlaşılmanın hep geç oluşuna.
Üçüncüsü…
Her şeyi doğru hissettiğim hâlde
Hiçbir şeyin gönlümce olmayışına.

İnsan bazen çok ister,
Ama kader susmayı seçer.
Ne yol istediğin yere çıkar,
Ne de kalbin sığındığı yerde kalır huzur.
Uğraşırsın, bek... Devamını Gör

Kocaman bir ev var içimde.
İlmek ilmek ördüğüm.
İyice sağlam olsun diye kırk kat yerin dibine kazdığım.
Zeminini yaşanmışlık müsveddeleriyle doldurdum.
Tuğlalara geldi sıra.
En sağlamı olsun diye kılı kırk yarıp seçtim.
Mahya harcım öyle yapıştı ki kimse yerinden oynatamazdı.
Sağlam, dik duruşlu bir laf ile ;
eğilip bükülmeyen cinsten olmalıydı.
... Devamını Gör

Sensiz büyümek ne demekmiş anladım baba.
Güçlü görünmeye çalışırken içten içe yıkılmak…
Gülümserken bile gözlerinin dolması…
Bir şey başardığında gurur duyacağını bilip ama bunu göremeyeceğini düşünmek…
İnsanın elini en çok böyle titretiyormuş.
Ben büyüyorum belki ama içimdeki eksik hiç büyümüyor. Hep aynı acıda kalıyor. Hep aynı yerde kanıyor... Devamını Gör

Ve sonra, mezarlıktan çıkarken fark ettim; aslında buraya sadece bir taşın başına gelmiyordum. Kendimle yüzleşmeye, içimdeki o çocukla konuşmaya geliyordum. Yıllardır büyümeye zorlanan, “güçlü ol” denilen ama içten içe yorulan o küçük kız, babasının yokluğunda bir türlü nereye sığınacağını bilemeyen o parça… Yürürken ayaklarım ağırlaşıyor, sanki he... Devamını Gör

Zaman geçtikçe yokluğunun ağırlığı azalmıyor aslında, sadece ben taşımayı öğreniyorum. İnsan acıyı sırtına yük gibi almıyor bir süre sonra… Onu kalbinin içine yerleştiriyor. Bir parçan oluyor. Sen de benim bir parçam oldun artık baba… Başımı göğsüne yaslayamam belki, ama başımı yüreğimin içine koyduğumda oradasın. Sessiz ama var, görünmez ama hisse... Devamını Gör

Bazen geri dönüp o güne takılıyor aklım. O gün… İçimde tuhaf bir sıkıntıyla uyandığım, havanın olduğundan daha ağır göründüğü, kalbimin sebebini bilmeden daraldığı o gün… İnsan bazı günlerin kader günleri olduğunu sonradan anlıyor. Telefon çaldığında kalbim yerinden fırlayacak gibi olmuştu. Sesler birbirine karışmış, kelimeler anlamını kaybetmişti.... Devamını Gör

Mezarlıkta otururken rüzgâr hafif hafif esiyor. Ağaçların dalları hüzünle sallanıyor sanki. Etraf sessiz ama içimde fırtınalar var. Toprağın üstündeki küçük çiçeklere dokunuyorum. “Üşüyor musun?” diye soruyorum, sanki cevap verecekmişsin gibi. Saçma belki, ama kalbim konuşmak istiyor. Sessizlik bile bana seni hatırlatıyor.
Bir ara gözlerimi kapatı... Devamını Gör

Zamanın akışı bazen sessiz, bazen çığlık gibi… Ama benim için hep aynı noktada duruyor: Senin gittiğin gün. O günden sonra hayat ikiye bölündü aslında… “Sen varken” ve “sen yokken” diye. İnsanın içindeki boşluğu dolduracak hiçbir şey yokmuş meğer. Yaşamak devam ediyor görünse de ruh aynı yerde kalıyor. Ben de o günün kapısında kalmış bir çocuk gibi... Devamını Gör

Hayat bazen insanın kalbine ağır bir yük bırakır, nefes alırken bile varlığını hissettiğin bir boşluk… İşte benim en büyük boşluğum sensin. Zaman geçiyor, takvim yaprakları değişiyor, şehir aynı kalabalıkla yaşamaya devam ediyor ama benim içimdeki sessizlik hiç değişmiyor baba. İnsan büyüdükçe değil, kaybettikleri çoğaldıkça olgunlaşıyormuş. Ben bu... Devamını Gör

Bazen hayatın kalabalığı içinde kaybolurken, bir köşede sessizce adını fısıldıyorum. Çünkü seni hatırlamak içime güç veriyor. Yokluğunu kabullenmek zor, ama senin öğrettiklerinle ayakta kalmaya çalışıyorum. “Güçlü ol evladım” dediğin günler geliyor aklıma… İşte o sözlerinle tutunuyorum hayata.
Bazen bir sokak kokusu, bazen bir fotoğraf, bazen bir ... Devamını Gör

Bir rüya gördüm baba…
Rüyada bir sokaktaydım. Tanımadığım ama çok tanıdık gelen bir sokak. Etraf sisliydi, binalar belli belirsiz duruyordu. Yavaşça yürümeye başladım. Kalbim hızlı çarpıyordu. Bir şey olacağını hissediyordum ama neyin geleceğini bilmiyordum.
Sonra uzakta bir siluet belirdi. Adımlarım hızlandı. Kalbim ritmini unuttu. O kadar tanıd... Devamını Gör

Gece şehrin üzerine ağır bir battaniye gibi serilmişti. Sokak lambalarının solgun ışıkları kaldırıma düşüyor, rüzgâr hafifçe dalları sallıyordu. Evin içinde ise derin bir sessizlik vardı. Sanki duvarlar bile nefesini tutmuş bekliyordu. Kalbim göğsümde ağır bir taş gibi duruyordu. Yatağın kenarına oturdum, perdeye çarpan rüzgârın sesini dinledim bir... Devamını Gör

Bir masal var içimde, yarısı anlatıldı, yarısı yarım kaldı. Masalın kahramanı pelerin takmıyor, uçmuyor, sihir bilmiyor… Ama bir bakışıyla dünyayı güvenli kılabiliyor. O kahramanın adı: baba.
Sen gittiğinden beri hayatın dili değişti baba. Kelimeler daha ağır, geceler daha uzun, sessizlik daha anlamlı. İnsan kaybettikten sonra anlıyormuş kıymeti d... Devamını Gör

Adını söyleyince bile boğazımı düğümleyen, nefesimi yarıda bırakan o kelime. Dünyanın en sade kelimesi belki ama içindeki yük, içindeki anlam bir ömürlük. Ben 7 Temmuz’un yalnız bir tarihi olmadığını, bir kalbin yarıldığı gün olduğunu o gün anladım. Takvim orada duruyor, sayfalar düşüyor ama benim içimde o gün hiç bitmiyor.
Eskiden hayat hep koşuy... Devamını Gör

Baba…
Hayatta kalmak bazen nefes almakla olmuyormuş. Bazen birinin öğrettikleriyle, birinin bıraktığı izle hayatta kalıyormuş insan. Sen bana sadece baba sevgisi vermedin… Karakter verdin. Durmayı, susmayı, dayanmayı, sabretmeyi öğrettin.
“Hayat zor kızım ama sen daha güçlüsün.” demiştin.
Şimdi her zorlukta o ses kulağımda.
Ben bazen düşüyorum ... Devamını Gör

Bazen düşünüyorum… Eğer hayat bir kitap olsaydı, benim en güzel sayfam sen olurdun. En dokunduğum yer sen, en gurur duyduğum yer sen… Ama kader dediğimiz şey bazen insanın en sevdiğini alıp kalbine koyuyormuş. Sen gittin ama kalbimde büyüdün baba. Yokluğunla değil, varlığının bıraktığı izle…
Ben hâlâ seni anlatırken gözlerim doluyorsa, bu acıdan d... Devamını Gör

Bazı vedalar vardır, insan farkında olmadan yaşar. Sonuncu olduğunu bilmeden sarılır, son kezmiş gibi değil sıradanmış gibi konuşur. Seninle son buluşmamı hatırlıyorum baba. Gülüyordun… Sanki hiçbir şey olmayacakmış gibi, sanki dünya hep aynı kalacakmış gibi…
Ben bilmiyordum ki o gülüş, hafızama kazınan son bahar olacak…
Bilmiyordum ki o ses, içi... Devamını Gör